เสียงผู้ชายสังเคราะห์จากเครื่องจักรดังก้องไปทั่วตู้รถไฟสีเขียวหม่น
แฝงด้วยความหยิ่งผยองและโหดเหี้ยม ราวกับคิดว่าตัวเองเป็นพระผู้สร้าง
ซูเจิ้นเยว่ยืนอยู่กลางทางเดิน
ดวงตาดำสนิทเย็นชาคู่นั้นกวาดผ่าน “ผู้โดยสาร” ที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้เหมือนหุ่นพลาสติก ก่อนจะมองขึ้นไปยังเพดานตู้รถไฟอย่างเย็นชา
เธอไม่ได้มองหาลำโพงที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด เพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ที่แท้ก็เป็นแหล่งทดลองชีวภาพเถื่อนนี่เอง”
น้ำเสียงของซูเจิ้นเยว่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
“ทำไมล่ะ? อยู่ข้างนอกต่อไม่ไหวแล้ว เลยต้องมาซ่อนตัวในรถไฟเก่าพัง ๆ เมื่อสามสิบปีก่อน แล้วเล่นปาหี่หลอกคนงั้นเหรอ?”
“อยากพูดยังไงก็พูดไป ซูเจิ้นเยว่ ฉันรู้ว่าปากกาของเธอมันแปลกประหลาดอยู่บ้าง”
เสียงผู้ชายสังเคราะห์จากลำโพงไม่ได้โกรธ กลับแฝงความลำพองใจเหมือนจับเต่าในไหได้
“แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิทยาศาสตร์ที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง กลอุบายหลอกคนของเธอก็ไร้ประโยชน์”
พร้อมกับสิ้นเสียงของเขา
“ฟู่...”
เสียงแผ่วเบาคล้ายสเปรย์รั่วดังมาจากช่องระบายอากาศใต้ตู้รถไฟ
จากนั้นก๊าซไร้สีที่มีกลิ่นหวานเลี่ยนจาง ๆ ก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วตู้รถไฟที่ปิดมิดชิด
“เธอคิดว่าที่ประตูรถไฟถูกเชื่อมปิดเมื่อกี้ ก็เพื่อขังพวกเธอไว้เหรอ?”
เสียงผู้ชายสังเคราะห์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“เปล่าเลย! ทำแบบนั้นก็เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเธอสูดดมก๊าซพิษต่อระบบประสาท ‘เนี่ยผานหมายเลขหนึ่ง’ ในความเข้มข้นที่มากพอต่างหาก!”
“ก๊าซพิษชนิดนี้จะทำให้เส้นประสาทสั่งการของพวกเธอเป็นอัมพาตภายใน 1 นาที และทำลายจิตสำนึกในเปลือกสมองจนสิ้นซากภายใน 5 นาที”
“เริ่มนับถอยหลังแล้ว อีก 5 นาที พวกเธอก็จะกลายเป็นคนผักที่ไร้ทางต่อต้านเหมือนของไร้ค่าทั้งตู้รถไฟนี่!”
“ถึงตอนนั้น ร่างทดลองชั้นยอดสองร่างอย่างพวกเธอ ก็ทำได้แค่นอนนิ่ง ๆ บนโต๊ะผ่าตัด ปล่อยให้ฉันเชือดตามใจชอบ!”