สามคำนั้น พร้อมกับมีดสนามปลายแหลมสามเหลี่ยมสีดำสนิทที่เปล่งประกายเย็นยะเยือก
ถูกส่งมาอยู่ในมือซูเจิ้นเยว่อย่างมั่นคง
ด้ามมีดยังหลงเหลือไอร้อนจากฝ่ามือชายหนุ่ม ช่วยสลายกลิ่นอายอัปมงคลที่แผ่ออกจากคมมีดไปได้ส่วนหนึ่ง
ซูเจิ้นเยว่หลุบตาลง นิ้วมือเรียวขาวเย็นจับด้ามมีดไว้
น้ำหนักอันหนักอึ้งกดทับลงบนฝ่ามือ
เธอไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้พูดจาอ่อนไหวไร้สาระอะไร
ในดวงตาดำสนิทราวหมึก ลุกโชนด้วยจิตวิญญาณนักสู้ที่ร้อนแรงจนละลายน้ำแข็งได้
“ไป”
สองชั่วโมงต่อมา
เหนือเขตไร้ผู้คนซึ่งยังไม่ผ่านการพัฒนา ใจกลางเทือกเขาต้าเซียงอันหลิ่ง
เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธทางการทหารสีดำสนิททั้งลำ ราวกับนกโดดเดี่ยวสีดำที่พยายามกระพือปีกฝ่าพายุคลั่งอย่างยากลำบาก
มันต้านหิมะตกหนักที่โหมกระหน่ำไปทั่ว ฟันฝ่าท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด—!”
แผงหน้าปัดในห้องนักบินที่เคยทำงานอย่างราบรื่น จู่ ๆ ก็เริ่มกะพริบถี่รัวราวกับเสียสติ!
ไฟเตือนสีแดงหลายดวงสลับกันสว่างขึ้น
ข้อมูลภูมิประเทศและพิกัดบนหน้าจอเรดาร์บิดเบี้ยว กลายเป็นตัวอักษรไร้ระเบียบในพริบตา
แม้แต่เสียงในหูฟังของช่องสื่อสารก็เหลือเพียงเสียงไฟฟ้าซ่าที่แสบแก้วหู การติดต่อกับศูนย์บัญชาการภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
“ผู้กองหยาน! ไม่ไหวแล้วครับ!”
นักบินจับคันบังคับแน่นจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
เฮลิคอปเตอร์ถูกรบกวนจากสนามแม่เหล็กอย่างรุนแรง เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามราวกับกำลังแบกรับภาระเกินกำลัง ลำตัวเอียงจนแทบเสียการทรงตัว
“ความผันผวนของสนามแม่เหล็กด้านล่างเกินขีดจำกัดที่เครื่องมือจะรับไหวแล้วครับ! เรดาร์ป้องกันภัยทางอากาศใช้การไม่ได้! ถ้าบินต่อไป ระบบนำทางจะไหม้เสียหายหมด แล้วเราจะพุ่งชนภูเขาหิมะ!”
เบาะด้านหลังในห้องโดยสาร
หยานถิงโจวสวมเสื้อเกราะยุทธวิธีหนาพิเศษป้องกันรังสี รูปร่างสูงใหญ่ราวกับหอคอยเหล็กที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้
ดวงตาดำลึกล้ำของเขากวาดมองพายุหิมะมืดทะมึนด้านนอกหน้าต่าง ซึ่งดูราวกับพร้อมกลืนกินทุกสิ่ง
“บินไต่ระดับขึ้นไป รักษาตำแหน่งลอยตัวไว้”
เสียงแข็งกระด้างราวเหล็กกล้าของชายหนุ่มทะลุผ่านเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นในห้องโดยสาร