น้ำเสียงเย็นเฉียบของซูเจิ้นเยว่ดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษในตู้รถไฟที่นั่งแข็งซึ่งเงียบสนิทราวกับห้องเก็บศพ
เธอเตะกระดาษสเก็ตช์ที่ถูกมีดสนามแทงทะลุและเปื้อนเลือดให้พ้นทางอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็หันกลับมา
กำลังจะก้าวไปยังประตูเชื่อมระหว่างตู้รถไฟ
ข้อมือกลับถูกใครบางคนคว้าหมับไว้แน่น
ร่างสูงใหญ่สง่างามของหยานถิงโจวขวางอยู่ตรงหน้าเธอ
ดวงตาดำสนิทลึกล้ำราวกับหุบเหวของชายหนุ่มไม่ได้มองกล้องวงจรปิดที่พังยับเยิน หรือบรรดา “หนูทดลองมีชีวิต” ที่นั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้
แต่กลับจ้องนิ้วชี้ของซูเจิ้นเยว่ที่กำลังมีเลือดซึมออกมาเขม็ง
สีแดงฉานบาดตาตัดกับผิวขาวเย็นราวเครื่องเคลือบจนชวนให้ใจหาย
“ใครอนุญาตให้เธอทำร้ายตัวเอง”
เสียงของหยานถิงโจวต่ำแหบ แฝงความโกรธที่ข่มกลั้นไว้และความปวดใจ
เขาแทบจะกัดฟันพูดประโยคนี้ออกมา
ไม่รอให้ซูเจิ้นเยว่โต้แย้ง
หยานถิงโจวยกมืออีกข้างขึ้นฉับพลัน
“แคว่ก!”
เสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาดดังกรอบแกรบ
เขาฉีกชายเสื้อเชิ้ตสีดำสั่งตัดราคาแพงของตัวเองออกมาเป็นแถบยาวโดยไม่ลังเล
ท่าทางของชายหนุ่มหยาบกระด้าง ทว่ามือที่จับนิ้วเธอกลับเบาราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าที่แตกหักง่าย
เขาพันผ้าสีดำรอบปลายนิ้วที่เลือดไหลของซูเจิ้นเยว่ทีละรอบ ก่อนผูกปมแน่น