ตู้โดยสารนี้ยาวกว่ายี่สิบเมตร ราวกับโลงแก้วที่คว่ำอยู่กลางทุ่งหิมะอันลึกล้ำ
ไม่มี “ผู้โดยสาร” ที่สวมเสื้อผ้าเก่าจากเมื่อสามสิบปีก่อนและถูกฉีดยาหลอนประสาท
ไม่มีสีเขียวเก่าคร่ำคร่าที่ลอกหลุด และไม่มีม้านั่งแข็ง
สิ่งที่มาแทนที่
คือพื้นสีขาวที่ปูด้วยแผ่นยางปลอดเชื้อ และโคมไฟผ่าตัดไร้เงาที่เรียงเป็นแถวยาวอยู่เหนือศีรษะ สาดแสงเย็นซีดขาวชวนขนลุก
นี่คือห้องที่จัดวางอุปกรณ์ละเอียดประณีตกว่าโรงพยาบาลระดับแนวหน้าเสียอีก เรียกได้ว่าหรูหราจนถึงขีดสุด—
ห้องชำแหละร่างมนุษย์ที่โปร่งใสทั้งห้อง!
“ไอ้พวกเดนนรก”
หยานถิงโจวยืนอยู่ข้างกรอบประตูโลหะที่ระเบิดพัง
ดวงตาดำสนิทคู่นั้นของชายหนุ่มราวกับหุบเหวลึก พลันก่อเกิดพายุร้ายที่พร้อมทำลายทุกสิ่ง
มือใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ฟังแล้วเสียวฟัน
เส้นเอ็นบนหลังมือปูดโปนราวกับมังกรคลุ้มคลั่งที่ขดตัวอยู่
ใบหน้าแข็งกร้าวดุจเหล็กของเขาปกคลุมด้วยไอสังหารอันเย็นเยียบและดุดัน
สาเหตุไม่ได้มีแค่ห้องทดลองที่ละเมิดเส้นแบ่งศีลธรรมของมนุษย์ตรงหน้า
แต่ยังเป็นเพราะสองฝั่งของตู้โดยสารนี้
มีภาชนะแก้วทรงกระบอกใสสูงสองเมตรกว่าสิบใบเรียงรายแน่นขนัด!
ภายในบรรจุน้ำยาฟอร์มาลินสีเขียวอ่อนสำหรับดองศพ
และในของเหลวนั้น
สิ่งที่แช่อยู่
ไม่ใช่ตัวอย่างสัตว์หรือหุ่นจำลองทางการแพทย์
แต่เป็นอวัยวะมนุษย์ที่ถูกตัดออกมาจากร่างคนทั้งเป็น!
มีทั้งหัวใจที่เคยเต้น สมองที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด หรือแม้แต่กระดูกสันหลังที่ถูกเลาะออกมาทั้งชิ้น!
อวัยวะแต่ละชิ้นเชื่อมต่อกับสายตรวจวัดอิเล็กทรอนิกส์ซับซ้อน ข้างกันยังติดป้าย “หมายเลขตัวทดลอง” และ “ข้อมูลการมีชีวิตรอดของเซลล์” ไว้อย่างละเอียด
ที่นี่ไม่ใช่รถไฟผีสิงอะไรทั้งนั้น
แต่มันคือโรงเชือดมนุษย์เคลื่อนที่บนแผนที่ฮัวกั๋ว ที่โหดเหี้ยมจนไร้มนุษยธรรม!
“เอาคนเป็น ๆ มาทดลอง”
ซูเจิ้นเยว่ก้าวข้ามเศษซากโลหะที่เกลื่อนพื้นด้วยรองเท้าทหาร แล้วเดินเข้าไปในตู้โดยสาร