ความเงียบอันน่าขนลุกแผ่กระจายไปทั่วห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมสามล้านคน
บนกระดาษวาดภาพ
ไม่มีนักฆ่าเลือดเย็นสวมหน้ากากดำ
ไม่มีกลไกทางกายภาพสุดประณีตที่เชื่อมต่อกับก้อนน้ำแข็งและเส้นด้าย
แม้แต่เลือดสักหยดก็ไม่มี
ภาพหยุดอยู่ที่ชั่วโมงก่อนที่เหยื่อหวังฟู่กุ้ยจะเสียชีวิตในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน
ชายผู้มีทรัพย์สินหลายพันล้าน เดินสายสวมสูทผูกไท้อยู่เป็นประจำ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์รายนี้
ตอนนี้กำลังเปลือยท่อนบน นั่งยองๆ อยู่หลังกำแพงปลอมที่ถูกสกัดออกมา เหงื่อท่วมตัว
ในมือของเขาถือเกรียงฉาบปูน ท่าทางลับๆ ล่อๆ กำลังอุดปูนก่ออิฐลงไปในรอยแตกของกำแพง
และข้างหลังเขาที่ช่องว่างซ่อนเร้นซึ่งยังไม่ได้ก่ออิฐปิดทับ
มีเงินสดเป็นมัดๆ วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับทองคำแท่งที่เปล่งประกายวาววับ!
[???]
[น้ำเสียงมันไม่ถูกต้องนะ! ที่ว่าคือคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายไง? หมู่นี้มาทำงานช่างก่ออิฐในห้องใต้ดินบ้านตัวเองทำไม?]
[ซ่อนเงินในกำแพง? เรื่องแบบนี้ไม่ใช่มีแต่ข้าราชการ corrupt ในละครทีวีถึงทำกันหรอกรึไง!]
[เดี๋ยวนะ นี่ความหมายของภาพเทพซูคือ... เขาไม่ได้ถูกฆ่า แต่เขาก่ออิฐทับตัวเองตาย?]
เหล่านักสืบชื่อดังในห้องถ่ายทอดสดรู้สึกว่าสติปัญญาของตัวเองถูกดูถูก จึงพากันพิมพ์แป้นพิมพ์ส่งคำถามจากก้นบึ้งหัวใจ
ที่เกิดเหตุห้องใต้ดิน
จางเหมิ่งมองภาพบนหน้าจอ แล้วก็ตะลึงไปชั่วขณะ
สมองที่คลุกคลีกับคดีมานานปีหมุนไปอย่างรวดเร็ว เขาหันขวับไปจ้องผนังที่ดูไม่บุบสลายด้านหลังชั้นวางไวน์ที่ล้มระเนระนาด
ภายในฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
ซูเจิ้นเยว่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือสีขาวซีดเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเรื่อยเปื่อย