เสียงทุ้มต่ำเย็นชาอย่างเกียจคร้านของซูเจิ้นเยว่ดังผ่านไมโครโฟนเข้าหูของผู้ชมสามล้านคน
ปลายนิ้วเรียวขาวบางของเธอหยิกกระดาษสเก็ตช์ที่ขอบยังหยาบกร้านนั้นเอาไว้
ข้อมือพลิกอย่างสบาย ๆ
เล็งตรงไปที่กล้องความละเอียดสูง
วินาทีนั้น
ไม่ว่าจะเป็นจางเหมิ่ง หัวหน้าชุดสืบสวนที่ขมวดคิ้วมุ่น เหงื่อแตกพลั่กอยู่ที่ที่เกิดเหตุ
หรือเหล่าชาวเน็ตนักสืบสมัครเล่นที่อยู่หน้าจอ ซึ่งจินตนาการไปไกลถึงเรื่องฆาตกรตระกูลใหญ่แค้นวงศ์ตระกูล ใช้คนเป็นมีด หรือแม้แต่เรื่องลี้ลับเกินธรรมชาติไปแล้ว
ต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
สามล้านคู่จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ พยายามหาร่องรอยของฆาตกรเลือดเย็นผู้มีไหวพริบราวปีศาจ ผู้วางแผนฆาตกรรมในห้องปิดตายอันสมบูรณ์แบบนี้ได้ท่ามกลางเส้นถ่านหยาบ ๆ สองเส้นนั้น
แต่ทว่า
เมื่อเห็นเนื้อหาบนกระดาษวาดเขียนในชั่วพริบตา
ห้องถ่ายทอดสดที่มีคนสามล้านคน
ราวกับถูกใครสาดน้ำแข็งใส่กลางหน้าร้อน
บรรยากาศสุดระทึกขวัญ น่ากลัว ลุ้นระทึกทั้งหมด
ถูกแช่แข็งจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วขณะนั้น!
บนกระดาษวาดเขียน
ไม่มีฆาตกรเลือดเย็นในชุดเสื้อกันฝนสีดำสวมหน้ากาก
ไม่มีอุปกรณ์หน่วงเวลาด้วยน้ำแข็งอันซับซ้อน
ยิ่งไม่มีศัตรูทางธุรกิจที่แอบซุ่มอยู่ในความมืด
ภาพหยุดนิ่งอยู่ที่ทางเดินหน้าประตูห้องใต้ดิน