“คดีฆาตกรรมในห้องปิดตาย!”
ห้าคำนี้หลุดออกจากปากของจางเหมิ่ง ราวกับราดน้ำเย็นลงในกระทะน้ำมันที่ร้อนจัด
เหล่าผู้ชมประจำสามล้านคนที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับมุขบอดี้การ์ดสุดอบอุ่นหัวใจ ต่างก็สะดุ้งตื่นทันที
[บ้าจริง! ยอดนักสืบโคนันมาเกิดในโลกจริงแล้วเหรอ?!]
[ฆาตกรรมในห้องปิดตาย! นี่คือมงกุฎเพชรแห่งวงการสืบสวนไขคดีเลยนะเนี่ย! ดีเอ็นเอนักสืบในตัวฉันเริ่มทำงานแล้ว!]
[ประตูล็อกจากด้านใน ไม่มีหน้าต่าง ช่องระบายอากาศแม้แต่แมวก็เข้าไปไม่ได้... นี่มันอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบชัด ๆ!]
[ยมทูตเด็กนักเรียนมัธยมปลายเข้าสิงแล้ว! เร็วเข้า! เอาผู้ต้องสงสัยออกมา ต้องเป็นไอ้ตัวดำที่ใส่ชุดดำนั่นทำแน่นอน!]
[คนข้างบนตื่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่การ์ตูน! คนตายจริง ๆ นะ!]
พื้นที่ข้อความลอยกลายเป็นที่เกิดเหตุสืบสวนไซเบอร์ขนาดยักษ์ทันที
นักสืบเน็ตนับล้านคนต่างถือแว่นขยาย มุ่งมั่นสอดส่ายหาร่องรอยผิดปกติอย่างบ้าคลั่งในคลิปมือถือที่สั่นไหวของจางเหมิ่ง
ฐานปฏิบัติการหมายเลข 01 ภายในห้องถ่ายทอดสด
ซูเจิ้นเยว่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้
ปลายนิ้วสีขาวซีดหยิบทิชชู่เปียกปลอดเชื้อออกมาหนึ่งแผ่น เช็ดเศษวอลนัทที่ติดอยู่ริมฝีปากอย่างเชื่องช้า
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทเย็นชาคู่นั้น สื่อถึงความไม่ใส่ใจราวกับมองข้ามความเป็นความตาย