ห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมแปดแสนคน
ในชั่วขณะนี้
ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหลายสิบล้านคนที่ซ่อนอยู่หลังจอ ต่างพากันน้ำตาไหลพรากทันใด
แสงสีขาวซีดจากหลอดไฟส่องลงบนกระดาษสเก็ตช์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้พูดอะไร
เธอพิงเก้าอี้คอมพิวเตอร์เก่า ๆ ทรวงอกของเธอยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงโดยควบคุมไม่ได้ จากการใช้พลังจิตอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่
นิ้วมือขาวซีดของเธอหนีบภาพวาดแผ่นนั้นไว้
ในภาพ โครงกระดูกในท่าคุกเข่าถือปืนที่ยืนหยัดปกป้องฐานที่มั่น ภายใต้เส้นถ่านที่หยาบกร้าน สื่อถึงความน่าเกรงขามที่ไม่อาจล่วงละเมิดซึ่งผ่านพายุหิมะสี่สิบปีมาได้
และที่มุมขวาล่างของภาพวาด ชุดตัวเลขพิกัดละติจูดลองจิจูดที่ชัดเจน ถูกกดลงบนกระดาษอย่างมีพลัง
[ลองจิจูดตะวันออก 104 องศา 32 ลิปดา ละติจูดเหนือ 22 องศา 51 ลิปดา]
นั่นคือรอยแยกของภูเขาหิมะในเขตไร้คนควบคุมที่ถูกจัดเป็นพื้นที่นอกชายแดนมานานแล้ว และปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี
"คุณตาหวัง"
ซูเจิ้นเยว่กลั้นความขมที่พุ่งขึ้นมาจากลำคอ เสียงแหบพร่าของเธอราวกับพยายามประคองลมหายใจอันแผ่วเบาให้คงอยู่
ปลายนิ้วซีดของเธอแตะไปที่ชุดพิกัดนั้น
"นี่คือตำแหน่งที่แน่นอนของนายสิบเก่าของท่าน ตลอดสี่สิบปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ไปไหน ยังคงเฝ้าอยู่หน้าประตูทางใต้ของฮัวกั๋วของเรา"
ปลายสายที่เชื่อมต่ออยู่
ทหารผ่านศึกหวังเจี้ยนกั๋วจ้องจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ น้ำตาอันขุ่นมัวไหลราวกับเขื่อนแตก ชะล้างรอยย่นที่พาดผ่านบนใบหน้าของเขา
เขาไม่ได้ร้องไห้โฮออกมา
นั่นคือความโศกเศร้าอันลึกซึ้งถึงกระดูก ซึ่งถูกกดทับไว้สี่สิบปี ปะปนกับความรู้สึกปลดปล่อย
ทหารผ่านศึกพุ่งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ที่สีลอก
เขาลืมร่างกายที่แก่ชรา มองไปที่จอ มองไปที่ภาพวาด และมองไปที่ซูเจิ้นเยว่ที่อยู่เบื้องหลังจอ