"รีบไปเมืองเจียงเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ต้องพาผู้หญิงชื่อซูเจิ้นเยว่นี่กลับมาให้ได้"
ไม้เท้าของชายชรากระแทกลงบนแผ่นเหล็กกันระเบิดอย่างหนักหน่วง
ภายในห้องปฏิบัติการยุทธศาสตร์อันเวิ้งว้าง คำสั่งนี้ดังก้องกังวานดั่งทองเหล็กหล่นลงพื้น สะท้อนก้องไปทั่ว
หยานถิงโจวที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะยาว ใช้นิ้วเรียวยาวคลึงไฟแช็คสีเงินในมือเล่น ๆ
"แคร่ก"
เปลวไฟสีน้ำเงินวาบขึ้นมาสว่างไสวในห้องอันมืดมิด สะท้อนใบหน้าคมคายที่แฝงไว้ซึ่งความดุดันและเย็นชาของเขา
"พาตัวกลับมา?"
หยานถิงโจวปิดฝาไฟแช็คลงอย่างไม่ใส่ใจ เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊ก
เขาชายตามองขึ้นไปด้วยดวงตาสีดำสนิทหยั่งลึก มองไปยังจอมพลเฒ่าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
"ท่านโจว ผมดูข้อมูลของเด็กคนนี้แล้ว ลูกสาวแท้ๆ แห่งตระกูลซูที่เพิ่งถูกตามตัวกลับมาได้ครึ่งปี ตอนนี้มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย โดนไล่ออกมาจากบ้าน นิสัยดื้อรั้นเหมือนหินในส้วม ต่อให้พ่อแท้ๆ โทรมา กล้าดับสายทั้งที่คนทั้งประเทศดูอยู่"
หยานถิงโจวพิงพนักเก้าอี้ เหยียดขายาวไขว้กัน
เสื้อกันลมสีดำตัวยาวที่ใส่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อเกราะยุทธวิธีสีดำที่กระชับเข้ารูป กล้ามเนื้อนูนเป็นมัด ๆ แลเห็นรำไร
"ไอ้คนหัวแข็งแบบนี้ ถ้าจับตัวมาแบบแข็งๆ แล้วมันยอมตายไม่ยอมแพ้ บ้วนเลือดสองสามคำตายคาฐานทัพ ความเสียหายนี้ใครรับผิดชอบ?"
ท่านโจวขมวดคิ้วสีขาวเป็นปม