แสงอรุณทะลุผ่านชั้นเมฆ สาดลงบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์กันระเบิดอันกว้างใหญ่ของฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธทางการทหารสีดำสนิทลำหนึ่งร่อนลงจอดอย่างมั่นคง ท่ามกลางเสียงคำรามของใบพัดและกระแสลมกระโชกแรง
เบื้องหลังกระจกนิรภัยโฮโลกราฟิกเต็มบานของห้องบัญชาการ
ซูเจิ้นเยว่ยืนตัวตรง
เสื้อคลุมรบสีดำตัวโคร่งของหยานถิงโจวพาดอยู่บนไหล่บอบบางของเธออย่างหลวม ๆ
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิททอดผ่านม่านแสงยามรุ่งอรุณ
สบเข้ากับดวงตาของชายหนุ่มที่ก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างรวดเร็ว
เสื้อเกราะยุทธวิธีสีดำรัดรูปของหยานถิงโจวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและโคลน
บนใบหน้าเย็นชาและคมเข้มนั้น ยังมีรอยเลือดหลายเส้นจากแรงอัดของระเบิดหลงเหลืออยู่
แต่แววตาที่เขามองเธอ
ดวงตาสีดำลึกล้ำคู่นั้นปราศจากความโหดเหี้ยมและความดุดันทั้งปวง
เหลือเพียงความโล่งใจหนักอึ้ง กับความคลุ้มคลั่งร้อนแรง หลังเดินทางฝ่าพายุฝนมานับพันลี้เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยดี
ไม่มีอ้อมกอดยินดีที่รอดตาย ไม่มีคำพูดซาบซึ้งพร่ำเพรื่อ
เพราะสงครามครั้งนี้ยังไม่จบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ลึกลงไปใต้ดินในกรุงปักกิ่ง คือห้องสอบสวนคุกน้ำปิดตายระดับ SSS สูงสุดของหน่วยสืบราชการลับพิเศษ
ที่นี่ไม่มีแสงแดด
มีเพียงไฟไร้เงาสีขาวซีด และผนังเหล็กเย็นเยียบที่ล้อมรอบอยู่ทุกด้าน
“เคร้ง!”
โซ่เหล็กกล้าหนักอึ้งเสียดสีกัน ส่งเสียงโลหะกระทบกันชวนให้เสียวฟัน
หัวหน้าผู้ก่อการร้ายรหัส “ผีเสื้อพิษ” ถูกล่ามติดไว้กับเก้าอี้สอบสวนโลหะผสมพิเศษอย่างแน่นหนา
กระดูกข้อมือขวาของเขาถูกหยานถิงโจวยิงแตกบนเกาะร้าง แม้ตอนนี้จะได้รับการพันแผลอย่างลวก ๆ แล้ว แต่เลือดยังคงซึมออกมาไม่หยุด