เสียงหัวเราะบ้าคลั่งแหลมบาดหูราวกับนกเค้ายามราตรีของผีเสื้อพิษ ดังผ่านเครื่องสื่อสารยุทธวิธีที่หน้าอกของหน่วยคอมมานโด
เสียงนั้นถูกส่งกลับมายังกรุงปักกิ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตรอย่างชัดเจน ผ่านมาถึงห้องบัญชาการร่วมสูงสุดของฐานทัพลับสุดยอดหมายเลข 01
ภายในห้องบัญชาการเงียบสนิทจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก
นายทหารเสนาธิการระดับสูงและเจ้าหน้าที่ข่าวกรองหลายสิบคนจับจ้องอุปกรณ์จุดระเบิดขนาดจิ๋วสีแดงที่ผีเสื้อพิษชูขึ้นสูงบนจอภาพขนาดใหญ่
หน้าผากของทุกคนพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเม็ดเล็ก
แม้แต่ลมหายใจก็ยังชะงักค้างในวินาทีนั้น
การระเบิดของระเบิดกรรมชั่วที่หมายจะตายไปพร้อมกัน
ไม่เพียงหมายความว่าทีมเสี้ยวหลง หน่วยรบชั้นยอดที่สุดที่แนวหน้า จะต้องถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
แต่ยังหมายความว่า หากหมอกพิษกลายพันธุ์ความเข้มข้นสูงทะลักตามแรงอัดจากระเบิดเข้าสู่กระแสน้ำในทะเลสากล
ประเทศชายฝั่งกว่าสิบประเทศจะต้องเผชิญกับหายนะด้านมนุษยธรรมอันโหดร้ายสุดแสน!
“ยิง! สังหารมันเดี๋ยวนี้!”
ผู้บัญชาการแนวหน้าตะโกนลั่นใส่เครื่องสื่อสาร
“ไม่ทันแล้ว!”
ใบหน้าของผีเสื้อพิษบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม นิ้วโป้งกดแน่นอยู่ตรงขอบปุ่มจุดระเบิด ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
“อุปกรณ์จุดระเบิดทำงานด้วยสัญญาณพัลส์! แค่ฉันปล่อยมือ หรือหัวใจหยุดเต้น ถังแก๊สพิษบนเกาะก็จะระเบิดทันที!”
ดวงตาข้างเดียวของมันกวาดมองหน่วยคอมมานโดฮัวกั๋วรอบตัวอย่างอำมหิต แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่พร้อมตายไปด้วยกัน
“ทหารฮัวกั๋วไม่ใช่ไม่กลัวตายหรอกหรือ? เอาสิ! ยิงเลย!”
หน่วยคอมมานโดแนวหน้าต่างพากันลังเล นิ้วแตะอยู่บนไกปืน แต่ไม่มีใครกล้าลั่นไกง่าย ๆ
ในชั่วขณะเป็นตายที่ตัดสินชะตาของผู้คนนับหมื่น
“หุบปาก”
เสียงผู้หญิงเย็นชาแหบต่ำ ทว่าแฝงอำนาจควบคุมสถานการณ์ของผู้มีตำแหน่งสูงสุดอย่างเด็ดขาด
เสียงนั้นแทรกเข้าสู่ช่องสัญญาณยุทธวิธีระดับสูงสุดของกองทัพโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ภายในห้องบัญชาการของฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้สวมชุดป้องกันสารเคมี เพียงคลุมเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ไว้บนบ่า
เธอนั่งอยู่หน้าแท่นบัญชาการ
นิ้วเรียวซีดขาวกดสวิตช์ไมโครโฟนสื่อสารแน่น