คำพูดที่โอหังถึงขีดสุดนี้ดังกึกก้องขึ้นกลางห้องสอบสวนคุกน้ำระดับ SSS ที่ปิดสนิท
นายทหารระดับสูงหลายคนที่รับผิดชอบการสอบสวนมองหน้ากัน
แม้พวกเขาจะเคยได้ยินเรื่องเล่าอันน่าอัศจรรย์ของ “ที่ปรึกษาซู” มาก่อน แต่ระเบิดแก๊สขนาดจิ๋วตั้งหนึ่งร้อยลูก กระจายอยู่ในสามเมืองเชียวนะ!
นี่ไม่ใช่การตามหาแมวหรือหมาที่หายไปไม่กี่ตัว แต่มันเป็นงานใหญ่ที่ต้องอาศัยพลังประมวลผลมหาศาลและการค้นหาแบบปูพรม
ผู้หญิงคนเดียวกับปากกาหนึ่งด้าม จะหาเจอได้จริงหรือภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง?
“ฮ่าฮ่าฮ่า... วาดออกมาเหรอ?”
ผีเสื้อพิษที่ถูกล็อกติดอยู่กับเก้าอี้สอบสวนแน่นหนา หลังจากชะงักไปเพียงครู่เดียว ก็ระเบิดเสียงหัวเราะประหลาดที่ทั้งแหบโหยและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
เขามองซูเจิ้นเยว่ราวกับกำลังมองคนบ้า
“เธอคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง! นั่นมันระเบิดแก๊สพิษตั้งหนึ่งร้อยลูก ไม่ใช่หนึ่งหรือสองลูก!”
ดวงตาข้างเดียวของผีเสื้อพิษเบิกโพลงอย่างดุร้าย มุมปากฉีกขาดจากรอยยิ้มเกินจริงจนมีเลือดสีแดงฉานซึมออกมา
“ฉันฝังพวกมันไว้ตามท่อระบายน้ำ หลุมหลบภัยทางอากาศที่ถูกทิ้งร้าง และแม้แต่ห้องเก็บของใต้ดินของโรงเรียนประถมบางแห่งในเมืองหยุน เมืองหลาน และเมืองเถิง!”
“พิกัดของระเบิดทุกลูกมีอยู่ในหัวฉันคนเดียว!”
“คิดจะวาดพิกัดหนึ่งร้อยจุดให้เสร็จภายในวันเดียวเหรอ? ต่อให้เธอกระอักเลือดจนหมดตัว ปากกากระจอก ๆ นั่นก็วาดไม่ทันหรอก!”
ซูเจิ้นเยว่เผชิญหน้ากับคำยั่วยุของผีเสื้อพิษที่ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง
เธอไม่มีอารมณ์ใดไหววูบแม้แต่น้อย
เปลือกตาของเธอยังไม่ขยับ นิ้วมือขาวซีดกำปากกาลูกลื่นสีดำไว้
จากนั้นก็หยิบกระดาษถ่ายเอกสารเอสี่เปล่าออกมาจากบนโต๊ะสอบสวนปึกหนึ่ง
“งั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของเธอเกียจคร้าน แฝงแววเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันจะให้แกได้เห็นเอง”