"ฮ่าวฮ่าว์——!!!"
เสียงกรีดร้องอันแหลมคมจนแทบจะทะลุแก้วหู ทะลุผ่านไมโครโฟนของโทรศัพท์ราคาถูก ก้องกังวานไปทั่วห้องถ่ายทอดสดที่มีคนดูสี่ล้านคน
ในภาพเชื่อมสาย
จางกุ้ยเฟินจ้องเขม็งไปที่จอ ซึ่งแสดงภาพเด็กหนุ่มพิการที่ถูกหักขาทั้งสองข้าง หมอบอยู่บนสเก็ตบอร์ด ขอทานเหมือนสุนัข
เธอเบิกตากว้างจนมุมตาแตกเป็นเส้นเลือดแดง
นั่นคือลูกในบังเกิดเกล้าที่เธอตามหามานานถึงสิบห้าปี ฝันกลางวันอยากได้ยินเสียงเขาเรียกแม่อีกสักครั้ง!
ความโศกเศร้าและความสิ้นหวังอันใหญ่หลวงราวกับค้อนยักษ์ ทุบลงกลางหัวใจของมารดาผู้ชราภาพคนนี้อย่างแรง
จางกุ้ยเฟินรู้สึกเพียงตา black ไปวูบหนึ่ง
ร่างผ่ายผอมที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกทรุดลงไปด้านหลังอย่างแรง กระแทกพื้นซีเมนต์ หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
รูปถ่ายเด็กชายวัยสองขวบที่สีหม่นหมอง หลุดจากมือเธอ ร่วงลงนอนนิ่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ
จอสาธารณะของห้องถ่ายทอดสด
หลังจากเงียบงันไปสองวินาที ก็กลายเป็นทะเลเลือดที่เดือดพล่านเต็มจอ!
[บ้าฉาก! บ้าฉาก! บ้าฉาก!!!]
[หักขาเด็กแล้วส่งไปขอทาน?! นี่มันเรื่องที่คนทำลงได้ด้วยเหรอ!!!]
[คนค้ามนุษย์! ต้องเป็นฝีมือพวกคนค้ามนุษย์แน่! ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ควรถูกเฉือนเป็นพันชิ้น!]
[ฉันทนไม่ไหวแล้ว เห็นภาพวาดนั้นแล้วมือฉันสั่นไปหมด! สิบห้าปีนะ เด็กคนนี้ขอทานอยู่บนถนนมาสิบห้าปี ถูกทำร้ายมาสิบห้าปี!]
[ป้าสลบไปแล้ว! มีใครอยู่ในเมืองเดียวกันไหม รีบโทร 120 ไปช่วยด้วย!]