"แปะ"
เสียงคลิกเมาส์อันคมชัดดังขึ้นในห้องถ่ายทอดสดที่เงียบสงัด
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย รีบกดรับคำขอเชื่อมสายที่มีชื่อว่า "หาลูก" ทันที
หน้าจอถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
ภาพทางฝั่งขวาค่อนข้างเบลอ มีเม็ดสัญญาณรบกวนแบบโทรศัพท์รุ่นเก่าประปราย
ในเลนส์กล้อง ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยความทรุดโทรมอย่างที่สุด
เธอดูเหมือนอายุหกสิบต้นๆ ผมขาวไปแล้วเกินครึ่ง ถูกมัดรวมไว้อย่างยุ่งเหยิงด้วยหนังยางสีดำที่ด้านหลังศีรษะ
โหนกแก้มสูงขึ้นอย่างชัดเจน เบ้าตาลึกโบ๋ ใบหน้าทั้งหมดเหมือนเปลือกไม้ที่ถูกตากลมจนแห้งกร้านมาหลายสิบปี
สวมเสื้อแจ็คเก็ตเก่าที่ซักจนสีซีดจาง ถึงขนาดที่ชายเสื้อมีรอยปะเย็บตะเข็บเบี้ยวๆ สองรอย
"เชื่อมแล้ว...เชื่อมจริงๆ แล้ว..."
หญิงสาวมองซูเจิ้นเยว่ที่ปรากฏบนหน้าจอ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอพลันเปล่งประกายความหวังอันร้อนแรงจนแทบคลุ้มคลั่งในพริบตา
มือทั้งสองสั่นเทา เธอยกภาพถ่ายเก่าที่ซีดจางอย่างหนักจนถึงขนาดขอบภาพสึกกร่อน ขึ้นมาแนบกับหน้ากล้องอย่างสุดชีวิต
ราวกับว่ามันคือออกซิเจนเดียวที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่บนโลกนี้
ในภาพ เป็นเด็กชายตัวอ้วนกลมอายุประมาณสองขวบ สวมกางเกงเป้ากาง ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองข้าง
"อาจารย์ซู! ท่านเทพมีเมตตา!"
หญิงสาวแทบไม่มีเวลาทักทาย น้ำตาร่วงหล่นชะล้างร่องรอยแห่งกาลเวลาบนใบหน้า กระแทกลงบนโต๊ะ
"ดิฉันชื่อจางกุ้ยเฟิน คนในรูปคือลูกชายของดิฉัน ฮ่าวฮ่าว"
"สิบห้าปีก่อน ที่ห้องรอของสถานีรถไฟเก่าเมืองเจียง ดิฉันแค่หันไปเติมน้ำร้อนให้เขา ฮ่าวฮ่าว...ก็หายไปแล้ว!"