"เหมียว?"
เสียงร้องอันนุ่มละมุนที่แฝงความขี้เกียจสามส่วน และความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเจ็ดส่วน
ลอดผ่านไมโครโฟนคุณภาพสูง กระจายไปทั่วห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมสามล้านคน
แมวสีส้มอ้วนกลมหมอบอยู่บนโซฟาหนังแท้เย็บมืออิตาลีราคาแสนแพง
ดวงตาหรี่เฉียงสีทองจ้องมองหมู่ตำรวจในเครื่องแบบที่สีหน้าหม่นหมอง
มันถึงกับยกขาหน้าที่เพิ่งเลียอุ้งเท้าขึ้นมา เกาคางตัวเองสองที
ท่าทางราวกับโลกนี้ช่างสงบสุข ไม่มีเรื่องให้ยุ่งยาก
ถ้าไม่ใช่เพราะภาพวาดของซูเจิ้นเยว่ที่เป็นหลักฐานชัดเจนขนาดนั้น
ใครจะไปเชื่อว่าเจ้าแมวอ้วนน่ารักตัวนี้ จะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายอันโหดร้ายและแยบยลเมื่อครู่ได้ยังไง?
กล้ามเนื้อใบหน้าของจางเหมิ่งกระตุกอย่างรุนแรง
เขาทำงานสืบสวนมากว่าสิบปี สอบปากคำนักโทษจอมเจ้าเล่ห์มานับไม่ถ้วน สืบสวนคดีห้องปิดตายซับซ้อนมานานับประการ
แต่ ณ ขณะนี้
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง" ที่น้ำหนักเกินมาตรฐานอย่างรุนแรงซึ่งหมอบอยู่บนโซฟา
เขากลับไม่รู้ว่าจะเอากุญแจมือมาจับมันดี หรือจะลงไปซื้อขนมแมวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่างดี
จอสาธารณะของห้องถ่ายทอดสด
หลังจากเสียง"เหมียว"อันน่าหลงใหลนั้น กว่า กลายเป็นทะเลแห่งความสนุกสนานสุดเหวี่ยง
ข้อความลอยมากมายราวกับเขื่อนแตก ถาโถมซัดกระแทกหน้าจอ