กระดาษสเก็ตช์ปลิวว่อน วางแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางลูกประคำไม้จันทน์แดงที่เกลื่อนพื้น
แสงไฟเรืองแสงสีขาวซีดสาดลงบนภาพวาด
หลวงจีนจื้อหยวนก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ
ในวินาทีที่สายตาปะทะกับภาพนั้น เขารู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่า ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำเหมือนตับหมู เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ
บนกระดาษวาดภาพ เป็นภาพเหตุการณ์ในคืนเกิดเหตุคดีฆาตกรรมทั้งครอบครัวเมื่อสิบห้าปีก่อน
ชายคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีดำ กำลังโบกมีดแล่เนื้อ แหวกอากาศฟันลงบนเหยื่อที่นอนจมกองเลือดอยู่ โดยหันหลังให้กล้อง
เพราะก้าวย่างกว้างเกินไป ชายเสื้อฮู้ดของเขาจึงถูกยกสูงขึ้น
เผยให้เห็นขากางเกงวอร์มเก่า ๆ ที่เปียกฝน
และเหนือขอบกางเกงนั่น ก็เผยให้เห็นกางเกงในสีเหลืองสดใสวาบหวิวครึ่งตัว
ขอบกางเกงในนั้น ยังมีภาพวาดการ์ตูนยิ้มกว้างปากกว้างอย่างโง่เขลาอย่างชัดเจนอีกด้วย——สพันจ์บ็อบ!
"พวกแก...พวกแก!"
จื้อหยวนดีดตัวลุกจากเก้าอี้สอบสวนทันที กุญแจมือเงินที่ข้อมือถูกกระชากจนดังกราว ๆ มีดเลือดสีม่วงเข้มเป็นรอยขีดข่วน
ดวงตาที่เคยหรี่เป็นเส้นเดียว ฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่นั้น ตอนนี้เบิกกว้างจนแทบจะปริแตก
วิธีก่อเหตุสามารถอนุมานได้
จุดซ่อนมีดสามารถใช้เครื่องตรวจจับโลหะขุดค้นได้แม้ต้องควานหาลึกสามฟุต
ฟันกรามที่ซ่อนในด้ามมีดก็อาจบอกได้ว่าเป็นซากศพที่ช่างนิติเวชบูรณะขึ้นมา
แต่กางเกงในสพันจ์บ็อบเวรนี่สิ!
นั่นคือ "ชุดเกราะ" ที่เขาซื้อมาจากร้านริมทางในราคาสิบหยวนเมื่อสิบห้าปีก่อนเพื่อเพิ่มความกล้า!