"ไม่ว่าจะต้องเสียเงินเท่าไหร่ ก็ต้องเอาพี่ชายสองคนของแกออกมาให้ได้! หน้าตาของตระกูลซู จะปล่อยให้เสียแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"
เสียงของซูเจิ้นไห่ที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง เย่อหยิ่งจองหอง ลอดผ่านลำโพงกระจอกของคุณภาพของโทรศัพท์มือถือเก่า ๆ ก้องกังวานอยู่ในห้องใต้ดินแคบ ๆ
และมันก็ดังไปถึงหูของผู้ชมออนไลน์แปดแสนคนที่เพิ่งหลั่งไหลเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดอย่างชัดเจน
ใช่แล้ว ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้ปิดการถ่ายทอดสด
เธอแค่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คุยเล่นกับแฟนคลับกลุ่มนกฮูกกลางคืนที่อดนอนเพื่อมาดูสด
ใครจะไปรู้ว่าโทรศัพท์ของซูเจิ้นไห่จะโทรมาถูกจังหวะขนาดนี้ ตรงดิ่งเข้ามาชนกับปากกระบอกปืนพอดี
ข้อความลอยในห้องถ่ายทอดสดหยุดนิ่งไปครึ่งวินาที แล้วก็เดือดพล่านเหมือนน้ำเดือดในทันที
[หา? เสียงนี่มันพ่อของสองพี่น้องที่หนีภาษี เสพยา เลือกนางหงส์นี่นา?!]
[เขาสมองมีปัญหาเหรอ? ให้เทพซูไปตำรวจเพื่อช่วยคน? เขาไม่รู้หรอกว่าคนที่ส่งพวกนั้นเข้าคุกคือเทพซูเอง!]
[น้ำเสียงของพ่อเลวนี่น่าขยะแขยงจริง ๆ! พูดเหมือนลูกน้องทำงานพลาด พูดเหมือนโดนผู้หญิงชักจูง! งั้นก็แปลว่าคนเลวสองคนนั้นไม่มีความผิดอะไรเลยสินะ!]
[เทพซู อย่าไปตามใจมัน! เปิดไมค์ด่าเลย!]
ในห้องใต้ดิน
ซูเจิ้นเยว่โยนผ้าเช็ดหน้าลงในอ่างล้างหน้าไปมาอย่างไม่แยแส
เธอลากเก้าอี้คอมพิวเตอร์มานั่งลง นิ้วมือสีขาวซีดเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ๆ
ดวงตาสีดำนิ่งเย็นจ้องไปที่ตัวจับเวลาโทรศัพท์ที่กระโดดบนหน้าจอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ไร้อุณหภูมิ
"คุณประธานซู"
เธอเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเล็กน้อย คล้ายกับความขี้เกียจของคนเพิ่งหายป่วยหนัก แต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก
"คุณแก่เกินไปหรือเปล่า น้ำในสมองยังไม่เททิ้งกันเลยเหรอ?"