กระดาษวาดรูปที่เต็มไปด้วยผงถ่านหยาบ ๆ ร่วงหล่นผ่านใบหน้าปลอม ๆ ของพระจื้อหยวนลงไปกระทบกับแผ่นเหล็กสอบสวน
"เจ้าหน้าที่ตำรวจ นี่คุณทำอะไรกัน ใช้กำลังข่มขู่หรือไง?"
จื้อหยวนไม่แม้แต่จะเงยหน้า แถมยังค่อย ๆ เก็บชายจีวรที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่อย่างไม่รีบร้อน
เขานิ้วเล่นลูกประคำไม้จันทร์แดงเล็ก ๆ ในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเยาะเย้ย
"อาตมาบวชอยู่ที่วัดฝ่าฮวาสิบห้าปี ไม่เคยไปยุ่งกับบ่อน้ำแห้งหลังวัดเลย คุณเอาภาพมีดมางี่เง่าใส่แบบนี้จะขู่ใคร?"
เขาเงยคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้คิ้วที่ดูใจดีเผยให้เห็นความอหังการและความมั่นใจของคนที่เคยหนีตายมา
"ต่อให้พวกคุณขุดเจออาวุธในบ่อน้ำนั้นจริง ๆ มันก็แช่อยู่ในโคลนมาสิบห้าปี รอยนิ้วมือกับดีเอ็นเอของฉันไม่มีทางเหลืออยู่แล้ว"
"ถ้าเก่งจริงก็เอาหลักฐานมาว่ากล่าวฉันโดยไม่มีคำรับสารภาพสิ อย่ามาเอาภาพไร้สาระแบบนี้มาขู่"
อากาศในห้องสอบสวนตึงเครียดราวกับเชือกที่กำลังจะขาด