น้ำเสียงเย็นชาของซูเจิ้นเยว่ดังผ่านไมโครโฟน ราวกับน้ำเย็นหนึ่งกะละมังราดลงมาจากศีรษะ
ชั่วพริบตาเดียวก็ข่มความครึกครื้นบนจอสาธารณะของห้องถ่ายทอดสดที่แทบไม่ต่างจากช่วงตรุษจีนได้อยู่หมัด
เธอเอนพิงเก้าอี้เกมมิ่งหนังแท้ ปลายนิ้วซีดขาวคีบดินสอถ่านที่เหลือเพียงครึ่งแท่งไว้
ในดวงตาดำสนิทราวกับหมึกคู่นั้น ไม่มีความยินดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติแม้แต่น้อย
มีเพียงประกายเย็นเยียบที่ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
“แต่ว่า”
ซูเจิ้นเยว่เปลี่ยนเรื่อง ใบหน้าขาวซีดเผยรอยยิ้มร้ายกาจที่ขัดกับท่าทีเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
เธอพยักหน้าให้กล้องเล็กน้อยอย่างจริงจัง
“ตรงนี้ ฉันขอเป็นตัวแทนของตัวเองกล่าวขอบคุณเหล่าบิ๊กแห่งดาร์กเน็ตสากลทุกท่านด้วยนะคะ”
“ขอบคุณพี่ ๆ ที่อุตส่าห์เดินทางมาไกล ส่งซองแดงหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์มาให้”
“เงินรางวัลห้าแสนของผู้กล้าคนแรก ฉันขอตัดสินใจเองเลย เดี๋ยวจะโอนเข้าบัญชีของคุณป้าเฉาหยางทุกท่านโดยตรง ถือว่าเป็นค่าเปลี่ยนเครื่องเสียงเต้นรำกลางแจ้งชุดใหม่ที่หรูขึ้นหน่อย”
คำเยาะเย้ยแทงใจดำนี้ทำให้ข้อความที่เพิ่งเงียบลงกลับมาระเบิดความคึกคักอีกครั้ง
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ! นี่มันใจร้ายเกินไปแล้ว! ถ้าจะฆ่าคนให้เจ็บแสบ ต้องเทพซูของเราเท่านั้น!]
[ถ้าพวกบิ๊กแห่งดาร์กเน็ตได้ยินคำว่า ‘ขอบคุณพี่ ๆ’ คงโมโหจนกระอักเลือดสามลิตรตรงนั้นเลยมั้ง!]
[คุณป้าทั้งหลาย: ทั้งชีวิตไม่เคยสู้ศึกที่ร่ำรวยขนาดนี้มาก่อน! เครื่องเสียงเต้นรำกลางแจ้งอัปเกรดเป็นโฮมเธียเตอร์บ๊อชไปเลย!]
[นับถือสภาพจิตใจของเทพซูจริง ๆ! คนอื่นจ่ายหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ซื้อหัวเธอ แต่เธอกลับแจกเงินรางวัลให้คนอื่นอยู่!]
ห้องใต้ดิน—ไม่สิ ตอนนี้มันคือห้องถ่ายทอดสดกันระเบิดระดับพรีเมียมของฐานปฏิบัติการหมายเลข 01