คำพูดของซูเจิ้นเยว่เปรียบเสมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าพวกกองทัพนักปั่นต่างชาติที่ยังคงส่งเสียงโวยวายในห้องถ่ายทอดสดอย่างจัง
จอสาธารณะที่มีผู้ชมออนไลน์อยู่ห้าล้านคนระเบิดเป็นงานรื่นเริงไซเบอร์ขึ้นทันทีเพราะประโยคนั้น
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ใจร้ายจริง! เรื่องฆ่าคนให้ตายทั้งเป็น ต้องยกให้เทพซูของเรา!】
【เหยื่อกระจอกสามตัวงั้นเหรอ? นั่นมันนักฆ่าระดับท็อปที่ติดสามอันดับแรกของโลกเลยนะ! ในสายตาเทพซูเป็นแค่เหยื่อกระจอกงั้นเหรอ?】
【มีทีมชาติคอยคุ้มกัน ก็หยิ่งได้ขนาดนี้! เจ้าพ่อดาร์กเน็ตตอนนี้คงหน้าเขียวไปหมดแล้วมั้ง!】
【เงินร้อยล้านดอลลาร์ซื้อเส้นผมสักเส้นของเทพซูไม่ได้ ธุรกิจนี้ขาดทุนยับเยินเลย!】
【เทพซูเยาะเย้ยพวกมันเต็มที่ขนาดนี้ ไม่กลัวพวกมันส่งคนมาอีกเหรอ?】
กลัวงั้นเหรอ?
ซูเจิ้นเยว่พิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาแฝงแววกระหายเลือด
คนอย่างเธอเชื่อในหลักการถอนรากถอนโคนมาโดยตลอด
หลบอยู่หลังจอแล้วปล่อยคำขู่มันนับเป็นความสามารถอะไร? ต้องถอนรากถอนโคนคนบงการที่อยู่เบื้องหลังให้สิ้นซาก ถึงจะเป็นวิธีต้อนรับแขกของ “ยมทูตปีศาจ” อย่างเธอ
เธอไม่สนใจเสียงเฮฮาบนหน้าจอ นิ้วเรียวยาวขาวซีดที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนพลิกเปิดกระดาษสเก็ตช์แผ่นใหม่
“ในเมื่อพวกนายชอบเล่นประกาศรับจ้างฆ่ากันนัก”
น้ำเสียงของซูเจิ้นเยว่แหบต่ำ แผ่ไอสังหารอันเย็นเยียบออกมาอย่างไม่ปิดบัง
เธอจ้องกล้องตรง ๆ ราวกับมองทะลุเครือข่ายไปเห็นเจ้าพ่อดาร์กเน็ตที่ซ่อนตัวอยู่อีกฟากของมหาสมุทร ผู้ควบคุมโลกอาชญากรรมทั่วทั้งโลก