คำพูดของซูเจิ้นเยว่แพร่ผ่านกล้องความละเอียดสูงระดับล้านพิกเซล จุดชนวนให้โลกอินเทอร์เน็ตทั่วฮัวกั๋วเดือดพล่านทันที
ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตห้าล้านคนในประเทศที่กำลังกระหน่ำพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง
คำพูดนี้ยังแพร่กระจายไปตามโหนดดาร์กเน็ตที่หน่วยตำรวจไซเบอร์ของหน่วยสืบราชการลับพิเศษติดตามย้อนกลับมาได้ กวาดไปทั่วโลกใต้ดินด้วยกระแสที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้
โอหัง!
โอหังเกินไปแล้วโว้ย!
ช่างวาดภาพชาวฮัวกั๋วที่ดูป่วยกระเสาะกระแสะคนหนึ่ง กล้าประกาศล่าอย่างเปิดเผยต่อหน้าอสูรที่ติดอันดับสามของรายชื่อนักฆ่าทั่วโลกเชียวหรือ?
นี่เห็นนักฆ่าระดับแนวหน้าของนานาชาติเป็นผักกาดขาวในตลาดสดหรือไง คิดจะหั่นกี่หัวก็หั่นได้งั้นหรือ?
ฐานปฏิบัติการหมายเลข 01 ภายในห้องถ่ายทอดสด
ตราดาบสีแดงเข้มของหน่วยสืบราชการลับพิเศษบนผนังแผ่กลิ่นอายสังหารภายใต้แสงเย็นเยียบ
ซูเจิ้นเยว่ไม่สนใจคอมเมนต์ที่ถาโถมขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ทั้ง “รีบหนีเร็ว” และ “แจ้งตำรวจ”
เธอหยิบดินสอถ่านที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง
ข้อมือขาวซีดลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาดำเย็นชาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย
พลังคำนวณมหาศาลของระบบตามกฎแห่งเหตุและผลทำงานเต็มกำลังในชั่วพริบตา!
เส้นด้ายสีแดงเข้มนับไม่ถ้วนถักทอและปะทะกันอยู่ในสมองของเธอ
นั่นคือบุญกรรมมูลค่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ และคือไอแห่งความตายที่พวกอาชญากรหนีตายเปื้อนเลือดทั้งสามคนพามาด้วย
“ฟึ่บ—!”
ซูเจิ้นเยว่ลืมตาขึ้นฉับพลัน ก่อนกดดินสอถ่านลงบนกระดาษอย่างหนักหน่วง
ในห้องถ่ายทอดสดมีเพียงเสียงเสียดสีระหว่างดินสอกับกระดาษที่ฟังแล้วเสียวฟัน
เงามืดผืนใหญ่ถูกระบายทับ เส้นสายหยาบกระด้างก่อตัวขึ้นบนกระดาษสเก็ตช์อย่างรวดเร็ว
“คนแรก”
เสียงของซูเจิ้นเยว่แหบพร่า เจือสัมผัสเย็นเยียบราวกับโลหะ
เธอไม่หยุดมือที่กำลังวาด ราวกับเครื่องรายงานผลอันแม่นยำ พ่นพิกัดชุดหนึ่งออกมา
“รหัส ‘แม่ม่ายพิษ’ เชี่ยวชาญการปลอมตัวและวางยา”
“ตอนนี้ปลอมตัวเป็นไรเดอร์ส่งอาหารของเหมยถวน สวมชุดสีเหลือง แทรกซึมเข้าไปในหมู่บ้านซิงฝูหลี่ ย่านเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง”