【“10,000 ตำลึง! เมื่อก่อนมิใช่เรียกเก็บแค่ 5,000 ตำลึงหรอกหรือ?”】
【เศรษฐีคนหนึ่งอดร้องอุทานไม่ได้】
【สีหน้าของหัวหน้าใหญ่พลันบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม】
【“ตอนยังไม่มีหมูเขาเดียวปีศาจ ข้าเรียกเก็บจากพวกเจ้า 5,000 ตำลึง พอมีหมูแล้วก็ยังจะเก็บแค่ 5,000 ตำลึงอีก เช่นนั้นข้าอุตส่าห์ฝึกหมูเขาเดียวปีศาจตัวนี้มาไม่เสียเปล่าหรอกรึ?”】
【เศรษฐีคนนั้นตกใจจนตัวสั่นระริก ชาวเมืองต่างพากันมองมาทางเจ้า】
【ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ระดับมนุษย์เพียงคนเดียวของเมืองเศษใบไม้ คำพูดของเจ้าจึงแทนเจตจำนงของคนทั้งเมืองได้!】
【พวกโจรขี่ม้าก็มองมาทางเจ้าเช่นกัน】
【เจ้าก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พลางยิ้มเล็กน้อย】
【“ข้ามีข้อเสนอที่ดีอยู่ข้อหนึ่ง พี่น้องของข้าเป็นผู้เลี้ยงสัตว์ ตัวหมูเขาเดียวปีศาจนี่ไม่สู้มอบให้พี่น้องข้าเลี้ยงดู จะได้เติบโตแข็งแรงกว่าเดิม มิใช่หรือ?”
“ส่วนค่าเลี้ยงดู พวกโจรขี่ม้าจ่ายเงินให้พวกเราพี่น้องปีละ 30,000 ตำลึงก็พอ ต่อไปข้าก็จะไม่บุกไปถึงรังของพวกเจ้าแล้วฆ่าล้างบางเป็นอย่างไร?”】
【“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ? ตอนนี้เป็นข้าที่เรียกเงินจากพวกเจ้า!”】
【หัวหน้าใหญ่เหอเจิงเดือดดาลสุดขีด เขาขี่หมูเขาเดียวปีศาจ ชูดาบฟัน แล้วเตรียมจะพุ่งเข้าไปรุมฟันเจ้าจนตาย!】
【ทว่าเจ้ากลับควักพลุสัญญาณออกมาจากอก จุดไฟแล้วปล่อยขึ้นฟ้า】
【เสียงฟิ้วดังขึ้น】
【เปลวไฟสว่างจ้าระเบิดกลางท้องฟ้า】
【“แย่แล้ว มีคนซุ่มโจมตี!”】
【เหอเจิงรีบดึงบังเหียนหมูไว้ แล้วกวาดตามองรอบด้าน!】