【“เจ้าสำนักกู้สุดยอด!”】
【“เจ้าสำนักกู้ไร้เทียมทาน!”】
【“เจ้าสำนักกู้คือหนึ่งใต้หล้า!”】
【ชาวเมืองต่างพากันวิ่งเข้ามาล้อมเจ้าไว้ตรงกลาง ส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี】
【แต่เจ้าไม่มีแก่ใจจะสนใจพวกเขาสักเท่าไร】
【เจ้าสั่งให้คนจากสำนักยุทธ์ล้อมหมูเขาเดียวปีศาจไว้ก่อน อย่าปล่อยให้มันหนีไป】
【ถ้ามีเวลาก็จัดการขาหมูยักษ์ทั้ง 4 ข้างให้เรียบร้อยพอดี เจ้าจะได้เอากลับไปกิน】
【จากนั้นเจ้าก็คว้าพรานเฒ่าที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้คนหนึ่ง มุ่งหน้าออกจากเมือง】
【ตอนนี้เจ้าจัดการหัวหน้าโจรขี่ม้าทั้งเล็กทั้งใหญ่จนหมดแล้ว】
【ค่ายโจรขี่ม้าก็เป็นค่ายของเจ้าไม่ใช่หรือ】
【เงินในค่ายย่อมเป็นของเจ้าด้วย】
【ยิ่งไปช้าหนึ่งก้าว เงินในค่ายก็ยิ่งมีโอกาสหนีหายไปจากเจ้าเพิ่มขึ้นอีกก้าว】
【นั่นเป็นเงินของเจ้าทั้งนั้นนะ!】
【เพื่อประหยัดเวลา เจ้ายกพรานเฒ่าขึ้นเหนือศีรษะ แล้วหุบขาข้างหนึ่งเดินไปด้วยขาข้างเดียว】
【“ทางนี้ ๆ เลี้ยวซ้ายไปอีกหน่อย เหมือนจะเลยมาแล้ว ไม่เป็นไร เลี้ยวตรงหัวมุมก็ได้... ไม่สิ ที่นี่ข้าคงจำผิดแล้ว น่าจะเดินตรงไป!”】
【พรานเฒ่าที่ถูกยกไว้เหนือหัวเจ้าสั่นคลอนไปมาเสียจนมึนงง สมองแทบจะเละตุ้มเป๊ะ ถึงกับบอกทางผิดอยู่หลายครั้ง】
【เมื่อเจ้าไปถึงค่ายบนเขา ก็เหลือโจรขี่ม้าอยู่เพียงประปราย ดูเหมือนพวกมันจะชิงม้าไม่ทัน จึงได้แต่ใช้สองขาของตัวเองวิ่งหนีเอาชีวิตรอด】
【ถึงอย่างนั้น ห่อผ้ากับกระสอบที่แต่ละคนแบกอยู่ก็ยังอัดแน่นจนพองโต ปากถุงมัดไม่อยู่แทบจะปริแตก】