【เจ้าบอกท่านลุงหวังว่าจะออกเดินทางไกล】
【ท่านลุงหวังไม่ได้ถามว่าเจ้าจะไปทำอะไร เพียงกำชับให้ระมัดระวังตลอดทาง】
【ก่อนจากไป เจ้าแวะไปยังสำนักยุทธ์เศษใบไม้】
【สำนักยุทธ์ที่ครั้งหนึ่งเคยคึกคักไปด้วยผู้คน บัดนี้กลับซบเซาลง】
【ทว่าอาศัยชื่อเสียงร้านเก่าแก่กว่าร้อยปีในเมืองเศษใบไม้ ก็ยังมีศิษย์บางส่วนเลือกเข้าสำนัก พอประคับประคองให้ดำเนินต่อไปได้】
【“เจ้ามาทำอะไร?”】
【ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ของสำนักยุทธ์ ศิษย์หลายคนก็จ้องเจ้าด้วยสายตาเกลียดชัง】
【พวกเขาล้วนเป็นศิษย์สายในของสำนักยุทธ์เศษใบไม้ ได้รับเงินค่าจ้าง ไม่ใช่ลูกศิษย์ที่จ่ายเงินมาเรียน หลังชื่อเสียงของสำนักยุทธ์เศษใบไม้ตกต่ำลง เงินที่พวกเขาได้รับก็ลดลงอย่างมาก】
【เจ้าไม่สนใจพวกเขา พวกเขาก็แค่คนทำงานหาเช้ากินค่ำที่น่าสงสาร แถมยังต้องทำไปตลอดชีวิต ไม่อาจย้ายไปที่อื่นได้ ชีวิตรันทดถึงเพียงนี้ ไม่คู่ควรให้เจ้าโกรธด้วย】
【“รบกวนช่วยแจ้งให้ทราบด้วย ข้ามาเยี่ยมเจ้าสำนักอาวุโส!”】
【“โปรดรอสักครู่”】
【ศิษย์ที่ทำหน้าที่ต้อนรับอยู่เบื้องหน้าพลันวิ่งเข้าไปยังโถงด้านใน】
【ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็วิ่งตึกตักออกมา】
【“เจ้าสำนักอาวุโสป่วยเป็นหวัด อาการร่อแร่ใกล้สิ้นใจ ไม่อาจพบแขกได้ ท่านโปรดกลับไปก่อนเถิด!”】
【“อย่างนั้นหรือ?”】
【เจ้ายิ้มน้อย ๆ แล้วเดินตรงไปยังโถงด้านใน】
【การให้คนไปแจ้งเป็นมารยาทของเจ้า มิได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธได้】
【ศิษย์คนนั้นยังคิดจะขวางอยู่เบื้องหน้าเจ้า】
【น่าเสียดายที่ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาถูกเจ้าหิ้วขึ้นมาได้ราวกับลูกเจี๊ยบ ก่อนเหวี่ยงไปด้านข้าง】