【หลังจ่ายเหรียญทองแดงไปอีกสองเหรียญ ในที่สุดเจ้าก็เข้าเมืองได้สำเร็จ】
【หลังจากสอบถามอยู่พักหนึ่ง】
【เจ้าก็ยืนยันได้ว่ายังไม่ได้ออกจากราชวงศ์ต้าเฉียน】
【เพียงแต่ที่นี่ไม่ใช่มณฑลเฟิงฮวาอีกต่อไป】
【แต่เป็นมณฑลเหลยคง โดยมีมณฑลชางหยวนคั่นกลางระหว่างที่นี่กับมณฑลเฟิงฮวา】
“จำลองกู้ฝานนี่วิ่งเก่งเกินไปแล้วมั้ง อยู่ดี ๆ ก็ร่อนเร่ไปทั่วตั้ง 60 กว่าวัน แถมยังข้ามสองมณฑลใหญ่ได้อีกเหรอ?”
กู้ฝานพอมีความรู้ด้านภูมิศาสตร์อยู่บ้าง จึงรู้ว่าราชวงศ์ต้าเฉียนมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล เพียงมณฑลเดียวก็ทอดยาวหลายพันลี้
ระยะทางเส้นตรงระหว่างสองมณฑลยังไกลกว่าหมื่นลี้ คนอื่นอยากเดินทางยังต้องระมัดระวัง คอยป้องกันโจรภูเขาโจรป่า แต่จำลองกู้ฝานกลับเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยจนมาถึงที่นี่ได้
นี่จะไม่นับเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งได้อย่างไร?
“ถ้าคุณสมบัติพรสวรรค์ของฉันแสดงออกมาตรง ๆ ได้ก็คงดี อย่างน้อยก็ต้องเป็นสีเขียวแล้วล่ะ!”
ถ้ามีโอกาส กู้ฝานก็อยากลองเอาพรสวรรค์ด้านการเดินทางของตัวเองไปให้คนอื่นยืมดูเหมือนกัน ว่าจะได้คุณสมบัติสีอะไรกลับมา
【เจ้าหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง พักเสียค่าที่พักครึ่งตำลึงเงิน ตั้งใจจะพักที่นี่สักครึ่งเดือนก่อน แล้วค่อยสืบข่าวเกี่ยวกับอำเภอเฮยอวิ๋นให้ละเอียด ดูว่าที่นี่จะเป็นที่พำนักระยะยาวได้หรือไม่】
【กลางดึก ขณะที่เจ้ากำลังหลับสนิท จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง】
【เจ้าสะดุ้งตื่นทันที หันไปเหลือบมองก็เห็นเงาร่างหนึ่งลับ ๆ ล่อ ๆ กำลังย่องเปิดประตูห้องของเจ้า】
【“ใครน่ะ!”】
【เจ้าตวาดลั่น ก่อนพุ่งตัวลงจากเตียง ลมปราณภายในในตันเถียนพลุ่งพล่าน หมัดหนึ่งซัดเข้าใส่ใบหน้าของเงาร่างนั้น】