【เห็นได้ชัดว่าเนี่ยจิงอวิ๋นกำลังใกล้เข้ามาหาเจ้าเรื่อย ๆ】
【“เร็วขนาดนี้เชียว? ฉันไม่อยากใช้ไอ้นี่เลยแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะหนีไม่พ้นอยู่ดี!”】
【เจ้าถอนหายใจในใจอย่างอ่อนแรง พลันยกขาซ้ายขึ้น แล้วใช้ท่ากระเรียนทองยืนขาเดียวพุ่งไปข้างหน้า】
【เจ้าใช้คุณสมบัติผู้โดดเดี่ยว】
【เนี่ยจิงอวิ๋นเห็นเช่นนั้น คิดว่าเจ้ายอมแพ้และเลิกหนีแล้ว จึงดีใจอย่างยิ่ง】
【แต่เขาคาดไม่ถึงว่า ความเร็วในการเคลื่อนที่แบบกระโดดขาเดียวของเจ้าจะยิ่งเร็วกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก】
【เพียงชั่วครู่ เขาก็มองแทบไม่เห็นเงาร่างของเจ้าแล้ว】
【“ไม่... ไม่!”】
【เมื่อเห็นว่าตามเจ้าไม่ทันแล้วอย่างสิ้นเชิง เนี่ยจิงอวิ๋นก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ร่ำไห้อย่างเจ็บปวด】
【เขารู้สึกว่าหัวใจของตนขาดหายไปชิ้นหนึ่งนับแต่นี้】
“จำลองกู้ฝานไม่ใช่บุรุษที่เจ้าจะควบคุมได้ ตอนนี้แยกจากกัน สำหรับเจ้าก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอก”
นอกโลกจำลอง กู้ฝานกล่าวอย่างเนิบช้า
【อีกด้านหนึ่ง หลังจากแน่ใจว่าสลัดเนี่ยจิงอวิ๋นหลุดแล้ว เจ้าก็หยุดพักครู่หนึ่ง】
【เมื่อเรี่ยวแรงฟื้นคืน เจ้าก็พบปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง】
【เมื่อครู่เนี่ยจิงอวิ๋นไล่ตามเจ้าจนเจ้าวิ่งสะเปะสะปะไปทั่ว อีกทั้งบนตัวเจ้าก็ไม่มีแผนที่บริเวณใกล้เคียง】
【เจ้าหลงทางแล้ว】
【เจ้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้า แต่ไม่แน่ใจว่าวิธีดูทิศทางที่เรียนมาก่อนข้ามมิติมายังใช้ได้อยู่หรือไม่】
【ตอนนี้ทำได้เพียงลองดูเท่านั้น】
【ครึ่งวันต่อมา เจ้าก็พาตัวเองอ้อมเข้าไปในป่ารกร้างจนได้!】
【เอาละ ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าวิธีดูทิศทางจากตำแหน่งดวงอาทิตย์หรือดวงดาวใช้ไม่ได้ผล】