สวี่ตัวตัวฟื้นสึกตัวขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ในรถคันหนึ่ง
เธอกะพริบตามองเพดานรถ
“พี่ฉิน นายจะเอาเด็กน้อยไปด้วยจริงเหรอ? แต่เธอกลายเป็นซอมบี้ไปแล้วนะ?”
“ไวท์มูนไลต์ก็คือไวท์มูนไลต์ ไม่ธรรมดาจริง ๆ กลายเป็นซอมบี้แล้วก็ยังปล่อยมือไม่ได้ แต่เด็กน้อยนี่กลายเป็นซอมบี้ที่พิเศษไม่เหมือนใครจริง ๆ ด้วย”
“ใช่ ซอมบี้ก็ยังนอนหลับได้ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินจากกองบัญชาการว่าซอมบี้นอนหลับได้นะ? ไม่ได้ ๆ ฉันต้องเปิดคู่มือเอาชีวิตรอดดูใหม่อีกรอบ”
...
เสียงข้างหน้าดังค่อนข้างไกล ออกมาจากแถวหน้าของรถ
ในรถมืดมาก
จู่ ๆ ก็มีคนโน้มตัวเข้ามาใกล้ “ไม่ได้ ๆ นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอเด็กน้อย ฉันต้องดูให้ดี ๆ เมื่อกี้แค่เห็นผ่าน ๆ ตา เธอดูไม่เปลี่ยนไปเลยนิ? เป็นไงบ้างพี่ฉิน ดูท่าแกยังอุ้มไม่ยอมปล่อยเลย เด็กน้อยยังสวยเหมือนเดิมใช่ไหม?”
จากนั้นคนคนนั้นก็ถูกฉินลั่วยกมือผลักออกไป เขาพูดอย่างหงุดหงิด “ไปไปไป!”
คนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะคิกคัก ไหล่สั่นไปด้วยกันหมด
“บอกแล้วไงว่าอย่าล้อเล่นแบบนี้! พี่ลั่วเสินพระเฒ่าองค์นี้ของเราทนการล้อเลียนแบบพวกนายไม่ไหวหรอก ว่าแต่พี่ฉิน เขาก็ไม่ได้พูดผิดนี่นา”
“ไม่ใช่ นายลืมไปแล้วเหรอ? ใครกันที่ทุกครั้งที่เล่นจริงใจหรือกล้าแกร่งต้องพูดเสมอว่าเด็กน้อยคือรักแรกของนาย?”
“เฮ้ย พวกนายน่ารำคาญจริง ๆ เลยนะ? ขับรถให้มันเรียบร้อย ๆ ไปเถอะ!”