ไม่นานจากชั้นบนก็มีเสียงกระแทกประตูและเสียงปืนดังเป็นชุด พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นเต้นของผู้รอดชีวิต
สวี่ตัวตัวนั่งนิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้า สมองเชื่องช้ากำลังครุ่นคิดว่า เธอ... ไม่ตายเหรอ? เพื่อนร่วมห้องเก่าไม่ยิงเธอทิ้งจริงๆ น่ะนะ?
ซอมบี้ตัวน้อยไม่ค่อยเข้าใจ
เธอก้มลงมองผ้าห่มบางที่มัดตัวเธอจนแน่นหนา พยายามดิ้นดูก็พบว่ามันรัดแน่นมาก สุดท้ายก็ยอมแพ้ไม่ดิ้นต่อ
สวี่ตัวตัวล้มตัวลงนอนในตู้เสื้อผ้าอย่างปล่อยวาง กะพริบตาปริบๆ รอให้เวลาผ่านไป ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง
“ทุกคนลงไปชั้นล่าง เรียงแถวให้เรียบร้อย! เดี๋ยวจะมีรถบัสมารับพวกคุณไปยังฐานผู้รอดชีวิต”
น้ำเสียงที่ตวาดคนนี้ดูเข้มงวดมากเลยทีเดียว ท่าทางเกกมะเหรกก็หดหายไปจนหมดสิ้น ถ้าไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าเขากำลังฝึกทหารอยู่
สวี่ตัวตัวที่กำลังคิดฟุ้งซ่านได้ยินใครบางคนถามเขาว่าจะไปไหน ฉินลั่วแทบจะไม่หอบเลยหลังจากจัดการซอมบี้ทั้งตึกจนหมดสิ้น เห็นได้ชัดว่ากลายเป็นที่พึ่งพาของทุกคน เป็นแหล่งที่มาของความรู้สึกปลอดภัยของทุกคนไปแล้ว
ผลคือเธอกลับได้ยินเขาพูดอย่างเย็นชาไร้เยื่อใยว่า “พวกคุณไปเถอะ ผมจะไปเอาของหน่อย”
“ของ” ที่ถูกทิ้งไว้—สวี่ตัวตัวชะงักไปชั่วขณะ แล้วแววตาก็ดูหงุดหงิดขึ้นมา
เมื่อฉินลั่วบ่นพึมพำก้าวเท้ายาวๆ เข้ามา พอเปิดตู้เสื้อผ้าก็ประสานสายตากับดวงตาสีเทาหม่นที่ดูเหมือนจะแฝงความคับแค้นใจ นัยน์ตาของซอมบี้ชัดๆ ไร้ประกายแห่งมนุษย์ แต่แววตากลับมีชีวิตชีวาอยู่บ้าง