สวี่ตัวตัวแกล้งเขาเล่น หยิบกระติกน้ำร้อนสีส้มแดงจากมิติออกมาส่งให้เขา เหมือนกับของเฉินเสี่ยวเฟยและไป๋ซู่
ข้างในเป็นโจ๊กหมูสับไข่เยี่ยวม้าเหมือนกัน
ฉินลั่วถึงได้พอใจรับมา พูดตามตรง ตั้งแต่ยุคสิ้นโลกเริ่มมาเกือบเดือน หลังจากนั้นก็ไม่ได้กินข้าวจริงๆ สักมื้อ
ไม่กินข้าวแห้งก็กินแท่งพลังงานสองคำ เรียกว่าแค่ไม่หิวเท่านั้น
พูดไม่ได้ว่าอร่อย
สามคนตอนนี้ต่างกอดโจ๊กร้อนๆ ดื่มแล้วรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
เฉินเสี่ยวเฟยกินคนแรก เทใส่ฝาฝาเป่าลมกิน พอดื่มเข้าไปหนึ่งอึกมีอะไรตกถึงท้องก็บรรเทาความไม่สบายท้องลงได้
“เฮ้อ สบายจริง พระเจ้า ช่วงเวลานี้แทบจะสุขเกินไปแล้ว หัวหน้าหมวด เธอเป็นเทพเซียนหรือไง? ยังมีโจ๊กร้อนๆ ด้วย!”
สวี่ตัวตัวเพื่อให้คำว่าเทพเซียนสมจริง หยิบโจ๊กร้อนๆ กระป๋องหนึ่งสำหรับหวังเวยหู่ ช้อนไม้สี่คัน ไข่ชาสี่ฟอง หมูสับปั้นก้อนใหญ่สี่ลูก มะเขือเทศเซียนหนึ่งกล่องออกมาอย่างคล่องแคล่ว
ไม่เบาเลย
นี่ครบทั้งเนื้อ ไข่ ผลไม้ ทั้งมีคุณค่าทางโภชนาการและอร่อย!
ไป๋ซู่กลืนโจ๊กลงคอแล้วมองสวี่ตัวตัวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส “ของเยอะขนาดนี้ หัวหน้าหมวดต้องเตรียมนานแค่ไหน? คิดว่าข้อความเตือนภัยของสำนักงานใหญ่เรา คงมีแต่หัวหน้าหมวดที่จริงจังอ่านสินะ?”
ไม่งั้นคงไม่เตรียมของกินไว้ล่วงหน้ามากมายขนาดนี้ สุดท้ายกลับเป็นประโยชน์ของพวกเขา
เฉินเสี่ยวเฟยเพิ่งปอกไข่ชากินเข้าไปหนึ่งคำ เคี้ยวอย่างมีความสุขแล้วพูดไม่ชัดว่า “อือ แล้วประเด็นสำคัญคือ หัวหน้าหมวดกินอะไร? เธอไม่ใช่ว่าจะเหมือนพืชสังเคราะห์แสงได้นี่นา? ต่อไปจะมีแดดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ดูเมฆดำหนาทึบที่อยู่เหนือหัวสิ”