กลางคืนเต็มไปด้วยอันตรายเสมอ
สวี่ตัวตัวแม้จะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมยังรู้สึกง่วงนอน ทั้งที่เมื่อสิบกว่าวันก่อนยังอดหลับอดนอนได้ ตอนนี้กลับเริ่มง่วงขึ้นมา ดังนั้นหลังจากพวกเขากินข้าวเย็นเสร็จ เธอก็เก็บกระติกน้ำร้อนทั้งหมด แล้วหามุมหนึ่งหมอบหลับ
ผู้รอดชีวิตในโรงงานหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จก็เป็นเช่นเดียวกัน ต่างหาที่พักผ่อน แต่ไม่มีใครอยู่ตามลำพัง เกือบทั้งหมดจะรวมกันเป็นกลุ่ม
หวังเวยหู่และไป๋ซู่พักผ่อน ส่วนฉินลั่วและเฉินเสี่ยวเฟยผลัดกันเวร พวกเขาสองคนเฝ้ายามช่วงหัวค่ำ ส่วนหวังเวยหู่และไป๋ซู่เฝ้ายามช่วงดึก
พายุฟ้าคะนองข้างนอกผ่านไปแล้ว เริ่มมีฝนตกหนัก ปนกับลูกเห็บ กระทบหลังคาโรงงานดังเปาะแปะ บางครั้งก็ดังมาก
แต่ผู้รอดชีวิตต่างรู้สึกอุ่นใจ อย่างน้อยก็มีคนปกป้องพวกเขา
ได้นอนหลับอย่างสงบ
ได้แต่บอกว่าพวกเขาช่างไร้เดียงสาเกินไป พอตกกลางคืน ฉินลั่วและเฉินเสี่ยวเฟยเริ่มระแวดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สองคนเลิกทะเลาะกันหรือคุยเล่น
สวี่ตัวตัวเองก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของพวกเขา จึงเดาว่ากลางคืนคงไม่ปลอดภัย เธอจึงไม่กล้าหลับสนิท
ซอมบี้ตัวน้อยหลับตาพักผ่อน
หวังเวยหู่ที่อยู่ไม่ไกลนอนกรนโต้รุ่ง ส่วนไป๋ซู่ข้างๆ เขาพิงกำแพงหลับอย่างสบาย
เฉินเสี่ยวเฟยเดินไปเดินมาเฝ้าระวัง ส่วนฉินลั่วหาจุดศูนย์กลาง นั่งบนตู้คอนเทนเนอร์เพื่อบรรจุแม็กกาซีน ตำแหน่งนี้ของเขาจะสามารถช่วยเหลือได้ทันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น