พูดจบทั้งสามคนก็รีบวิ่งไปที่โรงงานทันที ตลอดทางชวนลุ้นสุดๆ คนวิ่งนำหน้า ฟ้าผ่าตามหลัง เสียงฟ้าร้องกัมปนาทไม่เคยหยุด
ฉินลั่วอุ้มสวี่ตัวตัวขึ้นพาดบ่า พยุงเอวเธอแล้ววิ่งปรู๊ดปร๊าด ส่วนเฉินเสี่ยวเฟยกับไป๋ซู่ก็วิ่งกันตัวโก่ง สุดท้ายสามคนและซอมบี้หนึ่งตัวก็มุดเข้าโรงงานได้ แล้วดึงประตูใหญ่ปิดทันที
“กึ่กกกก!” ฟ้าผ่าลูกที่ดังที่สุดฟาดลงมาข้างนอก บ้างก็แหวกฟ้าลงมาอีกสาย ทั้งโรงงานสว่างวาบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องระเบิดตามมาอีก รู้สึกได้ว่าพื้นดินสั่นสะเทือน ทำเอาผู้รอดชีวิตหลายคนกรี๊ดตกใจ
หวังเวยหู่ตะโกนก้อง “กรี๊ดอะไรกัน! หุบปากทุกคน! ใครก็ตามห้ามแตะของที่นำไฟฟ้าเด็ดขาด ระวังโดนไฟดูดตาย! เงียบไว้ เข้าใจกันหมดไหม?”
เสียงดุดันของเขาทำให้ผู้รอดชีวิตเงียบกริบ รีบเอามือปิดปากแล้วพยักหน้ารับ
จะดุไปหน่อยก็เถอะ
แต่ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาทั้งนั้น ไม่งั้นผ่านยุคสิ้นโลกมาหลายวันแล้ว สำนักงานใหญ่คู่มือเอาชีวิตรอดก็ส่งข้อความหมู่ให้แล้ว แต่คนพวกนี้ยังส่งเสียงกรี๊ดเป็นระยะๆ ไม่รู้หรือไงว่ายุคสิ้นโลกยิ่งกรี๊ดยิ่งตายเร็ว?
ระบบป้องกันฟ้าผ่าของโรงงานยังใช้การได้ดี อดทนผ่านพายุฟ้าคะนองที่ดุเดือดที่สุดไปได้ไม่กี่นาที ข้างนอกก็เกิดฝนตกหนักเทลงมาอย่างกะทันหัน ชวนให้หงุดหงิดใจ
คืนนี้คงต้องค้างที่นี่แล้วละ
ทุกคนเงียบๆ แบ่งปันอาหารกัน โรงงานแถวนี้พอดีเป็นที่แปรรูปผลไม้กระป๋อง ข้างในยังมีเศษผลไม้เหลืออยู่พอสมควรกับกระป๋องที่ยังไม่ได้ขนไปที่คลังสินค้า