เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นเร็วเกินไป
คาดว่าลูกหลานฝูงมันถูกฆ่า ลิงแกนนำกลายพันธุ์ตัวหนึ่งคลั่งขึ้นมาทันที
มันจับราวเหล็กเขย่าอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนตรงนั้น พอระบายอารมณ์ยังไม่พอ ก็พุ่งตรงเข้าหาฉินลั่ว อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด ฟันแหลมคมชวนขนลุกไปทั้งตัว
ลิงตัวอื่นก็ยิ่งดุร้ายขึ้น พร้อมใจกันกรีดร้องเสียงดังจนหูอื้อ
เจ็บปวดยิ่งนัก
เฉินเสี่ยวเฟยทนไม่ไหวต้องด่าไปว่า "สู้ไม่ได้ก็เล่นคลื่นเสียงใช่ไหม?!"
สวี่ตัวตัวกลับเป็นคนที่นิ่งที่สุดในบรรดาทุกคน เพราะบนตัวเธอไม่มีกลิ่นเนื้อและเลือด แถมยังไม่ส่งเสียงร้อง จึงไม่เป็นที่สนใจของฝูงลิง
หวังเวยหู่ก็สังเกตเห็นจุดนี้ เขาตะโกนบอกให้ผู้รอดชีวิตอย่าส่งเสียงดัง ยิ่งคนส่งเสียงดัง ฝูงลิงยิ่งตื่นเต้น ฝูงนี้มันเป็นสัตว์สันดานต่ำอยู่แล้ว ข่มคนอ่อนแอเกรงกลัวคนแข็งแกร่งก็เป็นนิสัยของมัน "มีอะไรอยู่ในมือก็หยิบขึ้นมาสู้สิ!"
เขาคนเดียวก็ปกป้องทุกคนไม่ไหว เสียงตะโกนก้องดังเข้าหูผู้รอดชีวิต คนส่วนน้อยเท่านั้นที่คิดได้ว่าจะต้องต่อสู้
ฝูงลิงก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเช่นกัน
สวี่ตัวตัวก็ไม่ปลอดภัยตลอดไป ไม่นานก็มีลิงตัวหนึ่งจ้องเธอเป็นเป้า
โชคดีที่ตอนกลางคืนเธอคล่องตัวกว่าตอนกลางวัน
กลิ้งหนีกับพื้นหลบท่าลิงบ้าที่พุ่งเข้าหาเธอได้หนึ่งตัว
เฉินเสี่ยวเฟยและไป๋ซู่พากันหันมามองเธอ เห็นว่าเธอยังรู้จักหลบก็ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็กลับเข้าสู่สมรภูมิของตัวเอง ต้องจัดการฝูงลิงพวกนี้ให้หมด ไม่งั้นไม่จบสิ้นจริง ๆ ทำไมลิงถึงได้เยอะขนาดนี้?
ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็ทนไม่ไหวตะโกนถามปัญหานี้ออกมา