พวกเขาสามคนมัวแต่เก็บน้ำมันกับข้าวของจนเพลิน ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปบ่ายโมงครึ่งแบบนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะฟ้ามืดอยู่แล้ว ทำให้แยกเวลาไม่ออก
ไป๋ซู่ก้มลงดูสายรัดข้อมือแล้วก็ตกใจ “พวกเรามัวแต่ทำอะไรอยู่จนหกโมงแล้วเนี่ย??”
เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ นะ?
ส่วนหวังเวยหู่ก็ยืดเส้นยืดสายต้นคอ ช่วงบ่ายมีซอมบี้โผล่มาเป็นระยะๆ เขาต้องหาโอกาสจัดการทิ้ง จนตอนนี้ตัวเมื่อยไปหมด
ไม่ไกลนักก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นอีก พร้อมกับแสงแฟลชวาบๆ กระแสไฟฟ้าวิ่งปะปัดไปมาในอากาศราวกับกำลังกวัดแกว่งกรงเล็บ
สวี่ตัวตัวเงยหน้ามองไป ตามสัญชาตญาณแล้วเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
ไป๋ซู่เลื่อนแว่นตา ยิ้มแล้วพูดว่า “เดาว่าพี่ฉินคงเริ่มรำคาญแล้ว เลยใช้พลังพิเศษตรงๆ เลย ยังไงเจ้านั่นยังไม่ชินกับพลังพิเศษ ปกติไม่ค่อยชอบใช้หรอก”
หวังเวยหู่ก็บ่นเบาๆ “ผมก็ไม่ค่อยชอบใช้เหมือนกัน ใช้แล้วควบคุมแรงไม่ได้”
ในสี่คนนี้ ฉินลั่วเป็นสายพลังพายุฟ้าคะนองที่หายาก ไป๋ซู่เสริมความสามารถที่ดวงตา หวังเวยหู่เป็นสายพลัง ส่วนเฉินเสี่ยวเฟยเป็นสายความเร็ว
เพราะยุคสิ้นโลกเพิ่งเริ่มมาได้เดือนเดียวเท่านั้น ทุกที่ยังวุ่นวายไปหมด สำนักงานใหญ่ เองก็ยังไม่สามารถคิดค้นคู่มือการใช้พลังพิเศษที่ดีออกมาได้
ทุกคนจึงต้องลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง
แล้วก็พยายามให้ความร่วมมือกับงานของสถาบันวิจัย หวังว่าจะได้เข้าใจพลังพิเศษมากขึ้นผ่านวิธีนี้ แต่มันก็ยังอีกยาวไกล! ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย