เสียงนี้ช่างหนวกหูจริงๆ...
เฉินเสี่ยวเฟยอดที่จะเคารพนับถือไม่ได้ "นี่คือนักวิจัยหรือนี่? ทุ่มเทจริงๆ นะ"
หวังเวยหูอดพูดไม่ได้ "เด็กคนนี้รับมาไม่ได้ง่ายๆ นะ เสียงดังชวนปวดหัว"
ไป๋ซู่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ฉินลั่วก็หันไปมองสวี่ตัวตัว ใบหน้าแดงก่ำ พูดอึกอัก "สวี่ตัวตัว ต่อไปเธออยากมีลูกไหม? ฉัน... ฉันยังไงก็ได้"
สวี่ตัวตัว: ???
สุดท้ายพวกเขาก็ทักทายกัน ดอกไม้กินคนเด็กๆ เห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา ก็เปลี่ยนเป็นโหมดป้องกันโดยอัตโนมัติ รวมตัวกันอยู่รอบๆ ต้าเฉียว
ต้าเฉียวพยักหน้า จดบันทึก "ความฉลาดไม่สูง แต่มีพฤติกรรมปกป้องนาย พืชบางต้นที่โตแล้วยังมีพฤติกรรมทำร้ายนายอีก"
ฉินลั่วถามเธอว่ากำลังทำอะไร "อากาศหนาวขนาดนี้ พวกมันไม่ถูกแช่แข็งตายเลยหรือไง พืชกลายพันธุ์แข็งแกร่งจริงๆ เหนื่อยกว่าคนธรรมดาอีก"
ต้าเฉียวเขียนเสร็จแล้วค่อยพูด "เห็นชัดๆ ว่าฉันกำลังเลี้ยงเด็ก เลี่ยงไม่ได้ พวกมันซนมาก ขนาดรื้อบ้านได้เลย"
ไป๋ซู่บอกว่าไม่กล้าจินตนาการ "นายได้เลิกงานเร็วกว่าปกติสักครั้ง แต่เวลาพักก็ยังต้องพาพวกมันเดินเล่น? ไม่ต้องพักผ่อนเลยเหรอ? เก่งเกินไปแล้ว ขอข้อมูลนายดูหน่อยได้ไหม?"
เขาสนใจพืชกลายพันธุ์ประเภทนี้ด้วยเหมือนกัน
ต้าเฉียวก็ใจกว้าง ยื่นสมุดบันทึกในมือให้ไป๋ซู่โดยตรง แล้วหันไปพูดกับหวังเวยหู่ "ไปดื่มด้วยกันไหม? ฉันขาดเพื่อนดื่ม"
หวังเวยหู่ได้ยินก็พยักหน้าทันที เขาก็อยากดื่มเหมือนกัน "งั้นเย็นนี้ทุกคนไปที่บ้านฉันเถอะ ฉันทำกับข้าวสองอย่าง ฝีมือฉันสู้หัวหน้าหน่วยน้อยไม่ได้ แต่ก็พอใช้ได้"