พอพูดถึงเจียงอันอัน เฉินเสี่ยวเฟยกับพวกทั้งสามก็คิดถึงความโกลาหลวุ่นวายในช่วงแรกของยุคสิ้นโลก ตอนนั้นจะหาวัสดุสิ่งของสักอย่างยากเย็นแสนเข็ญ เหนื่อยแทบตายยังกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ
ทรมานสุดๆ
"อุ๊ย ต้องยกให้หัวหน้าหน่วยน้อยเลย! ตั้งแต่มีหัวหน้าหน่วยน้อย คุณภาพชีวิตเราพุ่งปรี๊ดเลย!"
เฉินเสี่ยวเฟยจ้องเขม็งไปที่สวี่ตัวตัว สวี่ตัวตัวเดินอยู่ข้างฉินลั่ว เห็นสีหน้าลูกหูลูกหมาของเขา ก็เอียงคอแล้วยัดลูกอมนมให้กำหนึ่ง เฉินเสี่ยวเฟยรับมาหมด
"ขอบคุณหัวหน้าหน่วยน้อย! หัวหน้าหน่วยน้อยดีที่สุดเลย!"
ไป๋ซู่ก็แย่งมาลูกหนึ่งจากมือเฉินเสี่ยวเฟย แกะกระดาษห่อแล้วยัดเข้าปาก
"จริงๆ นะ ในทีมมีสมาชิกสายมิติอยู่ด้วยนี่สุดยอดไปเลย"
ไม่ต้องมาลำบากเพราะขาดของใช้แล้ว สบายใจสุดๆ
หวังเวยหู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย
ของโปรดของเขาอย่างบุหรี่กับเหล้าอยู่ในมิติของหัวหน้าหน่วยน้อยหมด รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที
ฉินลั่วอดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้
"โชคดีที่พวกเราเจอกัน ไม่พลาดกันไป"
ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
สวี่ตัวตัวคิดอย่างเชื่องช้า ก็รู้สึกแปลกๆ ว่าตัวเองโชคดีจริงๆ ที่เจอเพื่อนร่วมชั้นเก่า แล้วเจ้าสุนัขใหญ่ก็น่ารักจริงๆ
พวกเขานั่งรถบัสไปถึงแผนกช่างฝีมือตรงๆ แล้วหาพี่สาวเจ้าหน้าที่คนนั้น
ส่งอาวุธตามปกติ