สวี่ตัวตัวค้นข้อมูลพลางหยิบของออกมาจากมิติไปด้วย ของแต่ละอย่างยิ่งดูเพี้ยนกว่าอีก
ฉินลั่วอ้าปากค้าง "เว้ย! เว้ย! เว้ย! ทำไมในมิติของแกถึงมีของพวกนี้ได้วะ??"
เขาปัดมือสวี่ตัวตัวออก แต่ทั้งตัวไม่มีเรี่ยวแรง หัวหมุนตาลาย ทรมานจะแย่ แถมสวี่ตัวตัวยังนั่งคร่อมอยู่บนเอวเขาอีก
กดทับเขาจนแทบหายใจไม่ออก
สวี่ตัวตัวรำคาญที่เขาพูดมาก ฮึ่มๆ แล้วก้มลงเอาปากอุดปากเขาไว้ จูบเขาจนสุนัขใหญ่เผลอตัว แล้วเธอก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรงเพื่อศึกษาว่าของพวกนี้ใช้ยังไง
ซอมบี้ตัวน้อยสายวิชาการขึ้นแท่น
ตั้งใจเรียนสุดๆ แถมยังรู้จักพลิกแพลง ทำให้สุนัขใหญ่แทบเอาตัวไม่รอด
สนุกทั้งคืน
สถานการณ์ช่วงดึกคือสุนัขใหญ่ทนไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องทนอีกต่อไป เลยจัดการซอมบี้ตัวน้อยนั่นเสียที สุนัขขี้แพ้ตอนนี้ความสามารถในการเรียนรู้ก็สุดแกร่งเหมือนกัน!
**
เฉินเสี่ยวเฟยกับอีกสองคนวันรุ่งขึ้นหัวสมองตื้อๆ ไปหาฉินลั่ว ตั้งใจจะไปเยี่ยมหัวหน้าหน่วยของตัวเอง
ผลปรากฏว่าพวกเขาเพิ่งก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็โดนกลิ่นดอกพิรุณพัดจนเซถลา
ประตูห้องนอนปิดสนิท
ตกใจจนทั้งสามคนวิ่งปรี่ออกมาทันที แล้วรีบปิดประตูหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว
"แม่เจ้า! พี่ฉินนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!! เขาไม่กลัวร่างพังหรอกหรือ!!"
เฉินเสี่ยวเฟยขนลุกทันที
หวังเวยหู่หน้านิ่งเขินๆ รีบบอกว่าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ทำเป็นไม่เข้าใจอะไรเลย
ไป๋ซู่ทั้งคืนไม่ได้นอนหลับ ตอนนี้สภาพจิตใจแย่มาก เขาเลื่อนแว่น "ไปเถอะ เราไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารกัน ลองสัมผัสประสบการณ์กินข้าวที่โรงอาหารดูว่าเป็นยังไง ดูหน่อยว่ามีเมนูใหม่ๆ ไหม"