หนึ่งชั่วโมงต่อมา
อุณหภูมิร่างกายของฉินลั่วและพวกเริ่มเข้าที่เข้าทาง คงอยู่ที่ 39-40 องศา
แม้จะยังรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี
แต่ก็พอจะกลับไปได้แล้ว
ต้าเฉียวกับเสี่ยวเฉียวบอกให้พวกเขากลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ "โอ้ ใช่ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนติดต่อเราได้ตลอดนะ" "อาการซึมเศร้าและหงุดหงิดเป็นเรื่องปกติ และถ้ามีความรู้สึกทางเพศก็เป็นเรื่องปกติมากเช่นกัน"
พวกเธอบอกให้พวกเขาหากมีความต้องการ ก็ไปขอเอาเล็กๆ น้อยๆ กลับไปได้
"พวกคุณอย่าอดกลั้นไว้นะ ระบายออกมาบ้างจะรู้สึกดีขึ้นมาก"
ต้าเฉียวกับเสี่ยวเฉียวให้ความรู้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
แต่หวังเวยหู่กับพวกกลับหน้าร้อนผ่าว ปากแห้งตอบว่าไม่จำเป็น รีบเก็บผ้าห่มเข้าการ์ดมิติ พับเก้าอี้ให้เรียบร้อย แล้วทั้งสามคนก็วิ่งออกไปอย่างไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว
ฉินลั่วรูดคอเสื้อออก คลายความจริงจังลง เพิ่มกลิ่นอายเจ้าชู้เล็กน้อย ดูเท่ห์สุดๆ เขาหันไปพูดกับสวี่ตัวตัวว่า "ไปกันเถอะ"
เพียงแต่ใบหน้าแดงผิดปกติ
เสี่ยวเฉียวปิดปากหัวเราะ "โอ๊ะ กัปตันฉิน คุณเพื่อนร่วมทีม...เอ่อ ทีมของคุณไม่จำเป็น แล้วคุณล่ะ ไม่จำเป็นบ้างเหรอ?"
ต้าเฉียวบอกให้เสี่ยวเฉียวพูดน้อยๆ หน่อย
ฉินลั่วตอบกลับทันที "ไป้ไป้ไป้ รู้อยู่ว่าแกไม่คิดดีกับฉันแน่!!"
ตอนนี้เขาพูดแต่ละคำก็ร้อนไปทั้งตัว ขาอ่อน ตัวร้อนวูบวาบไปหมด
สวี่ตัวตัวเก็บของเรียบร้อย เดินเข้าไปแนบชิดเขาเงียบๆ ฉินลั่วไม่ฝืน เดินกอดไหล่เธอพยุงตัวไปด้วยกัน