อีกด้านหนึ่ง
ฉินลั่วตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าเลิกลั่ก มองลงไปเห็นซอมบี้ตัวน้อยที่เปลือยเปล่าหันหลังให้เขา อดไม่ได้ที่จะเข้าไปกอดไว้ ผิวนุ่มนวลเย็นๆ สบายสุดๆ!!
สวี่ตัวตัวส่งเสียงงึมงำ วางมือบนแขนแข็งแรงของสุนัขใหญ่ ลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อคืนถูกสุนัขใหญ่กัดกินทั้งคืน
เธอร้องไห้จนตาบวม
บางคนเมื่อคืนยังใจร้ายพูดว่าเธอ "ไม่ใช่ร้องไห้เป็นหรือไง? ร้องดังๆ สิ"
ทำให้ตอนนี้เธอโมโหจนถีบเท้าอย่างแรง ผลักฉินลั่วตกจากเตียงไปกองกับพื้น เขาร้อง "เจ็บๆๆ!! นี่เธอจะเตะคนทำไม!"
เสียงแหบแห้งและน้อยใจ
ซอมบี้ตัวน้อยก็ยังงงๆ เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองสุนัขใหญ่ที่เปลือยเปล่านอนแผ่หราอยู่ แล้วสายตาก็เลื่อนไปที่หว่างขาของเขา
ฉินลั่วหน้าร้อนผ่าว รีบคว้าหมอนที่ตกอยู่ข้างๆ มาปิดไว้ หลังแสบร้อนไปหมด เป็นรอยเล็บของซอมบี้ตัวน้อย
เขามองสวี่ตัวตัวที่เปลือยเปล่าเหมือนกันแทบเลือดกำเดาออก รีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าห่มมาห่อเธอไว้ "โอเคๆ ฉันผิดเอง แต่เมื่อคืนเธอต่างหากที่เริ่มแกล้งฉันก่อน! เธอทำให้ฉันเป็นแบบนั้น..."
ฉินลั่วบ่นน้อยใจ พูดจบก็พยักเพยิด "แล้วจะไม่ให้ฉันตอบโต้บ้างเลยหรือไง?"
ไม่มีใครทำแบบนี้กับเขาได้
สวี่ตัวตัวความทรงจำค่อยๆ ท่วมท้นกลับมา เมื่อคืนเหมือนว่าเธอจะแกล้งสุนัขใหญ่ก่อน แต่เธอก็นึกได้ "ฮึ! ที่แท้ ฉันช่วยนายต่างหาก!"