เฉินเสี่ยวเฟยเก็บสารปนเปื้อนขวดสุดท้ายลงกล่องเรียบร้อย หันไปเห็นหวังเวยหู่กอดอกยืนดุพวกมือใหม่อยู่ฝั่งนั้น หางสีเหลืองดำเส้นโตสะบัดไปมาอย่างไม่ใส่ใจ สมาชิกทีมใหม่สองทีมก้มหน้ารับชะตากรรมน่าสงสารเหลือเกิน
“ขำจะตาย เหล่าหวังกำลังดุเด็กใหม่อีกแล้ว เขาไม่รู้สึกตัวบ้างเลยว่าที่มีหูเสือกับหางน่ะมันน่ารักขนาดไหน ฮ่าๆๆๆ”
ฉินลั่วหยิบสารปนเปื้อนสองขวดจากมือสวี่ตัวตัวไปถือรวมกับของตัวเอง แล้วยื่นให้โจวซือฉี พอเห็นภาพนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“คนเดียวเล่นได้ครบทั้งบทแดงบทขาวเลย”
ฉินลั่วยิ้มสรุป แล้ววินาทีถัดมาเขาก็ถอดถุงมือแบบใช้แล้วทิ้งออก หันกลับไปจะช่วยสวี่ตัวตัวถอดบ้าง แต่กลับเห็นเธอจ้องหางของเขาเขม็งไม่วางตา
เขาสะดุ้งโหยงทั้งตัว
มองเธออย่างระแวง แล้วก็ชำเลืองมองหางตัวเอง หูหมาป่าบนหัวกระตุกเล็กน้อย
สายตาของสวี่ตัวตัวก็เลื่อนไปจับอยู่ที่หัวเขา จ้องมันอย่างร้อนแรง
“แค่กๆๆ” ฉินลั่วหน้าแดง กำลังจะเอ่ยปากห้ามเธออย่ามองมั่วๆ ที่นี่คนเยอะแยะ จะให้เธอลูบหู กอดหางอย่างง่ายดายได้ยังไง?
เขาไม่เสียหน้ากันหรือไง?
ผลปรากฏว่าเจ้าซอมบี้ตัวน้อยหันหลังเดินจากไป...
เธอหันหลังเดินจากไป?
เธอเดินจากไปจริงๆ เหรอ?!!
ฉินลั่วตาเหลือก
ไม่ใช่น่ะสิ!
ตามนิสัยของซอมบี้ตัวน้อย ไม่ควรเป็นแบบนี้? ไม่ให้กอดเธอต้องทำหน้าน้อยใจสิ
ผิดปกติ! ผิดปกติมาก สวี่ตัวตัวมีพิรุธ เธอทนไม่ลูบหางเขาได้จริงๆ งั้นเหรอ?