จนกว่าจะส่งมอบงานเสร็จสิ้น ทุกคนก็พากันหยิบยานพาหนะของตัวเองออกมา ผู้รอดชีวิตจากสถาบันวิจัยให้ทีมต่างๆ ช่วยกันแบ่งปัน แล้วไปกับรถของพวกเขา
หัวหน้าทีมกุหลาบ หมู่เหมย เดินมาทางนี้เพื่อบอกลาพวกฉินลั่วโดยเฉพาะ “หัวหน้าฉิน”
แต่กลับพบว่าที่นั่งคนขับคือหวังเวยหู่ หวังเวยหู่ยิ้มแล้วชี้ไปทางด้านหลัง
หมู่เหมยจึงมองไปที่เบาะหลัง แถวกลางมีไป๋ซู่และผู้กลายพันธุ์ผีเสื้อใบไม้แห้งนั่งอยู่ ส่วนฉินลั่วนั่งอยู่แถวสุดท้าย ข้างๆ เขายังมีซอมบี้ตัวน้อยนอนอยู่ด้วย
“พวกคุณนี่?”
“แฮ่กๆ สมาชิกตัวน้อยของเราเธอค่อนข้างพิเศษ พอฉันไม่อยู่เธอก็ส่งเสียงงอแง”
วันนี้ฉินลั่วไปไม่ได้
ไป๋ซู่เปิดแท็บเล็ตขึ้นมาพยักหน้า “ใช่ หัวหน้าหน่วยน้อยของเราไม่มีเขาไม่ได้”
เฉินเสี่ยวเฟยที่นั่งข้างคนขับเริ่มหัวเราะคิกคัก หวังเวยหู่ก็เกาหัวแผลงๆ
ส่วนโจวซือฉีผู้กลายพันธุ์ผีเสื้อใบไม้แห้งหันไปมองแล้วมองอีก รู้สึกแปลกใหม่มาก ถ้าสถานการณ์ไม่เหมาะสม เธออยากจะหยิบแท็บเล็ตออกมาถ่ายรูปเบาะหลังไว้มาก
หมู่เหมยก็อดหัวเราะไม่ได้ “เอาล่ะ ฉันแค่มาบอกลาพวกคุณ ครั้งนี้ขอบคุณมาก ถ้าไม่มีพวกคุณ ภารกิจคงไม่ราบรื่นขนาดนี้”
เธอบอกว่าจะไม่ให้จินชวนฉียงกลบเกลื่อนความดีทั้งหมด ครั้งนี้ใครๆ ก็รู้ว่าทีม 3A ออกแรงมากที่สุด ไม่งั้นไม่แน่ว่าภารกิจจะสำเร็จหรือไม่
สัตว์ประหลาดซอมบี้ตัวนั้นหนังหนาเกินไป
ฉินลั่วโบกมือบอกว่าเรื่องเล็กน้อย “นี่ก็เป็นภารกิจของพวกเราด้วย ทุกคนก็ทุ่มเทกันมาก”