ศาสตราจารย์จี้เห็นพวกเขาสองคนก็โบกมือเรียก "พวกเธอสองคนไปตรวจร่างกายก่อน เสร็จแล้วไปที่ห้องประชุมหาพวกเรา"
ฉินลั่วพยักหน้ารับรู้
ศาสตราจารย์จี้ก็พาหวังเวยหู่พวกสามคนไปที่ห้องประชุมก่อน ฉินลั่วถือโอกาสคืนสายรัดข้อมือให้พวกเขาสามคน
เฉินเสี่ยวเฟยบังเอิญเหลือบไปเห็นรอยที่คอของฉินลั่วอีกครั้ง ก็แค่นๆ ไอขึ้นมาหนึ่งครั้ง
ฉินลั่วไม่เข้าใจ ยังถามอีกว่า "เป็นอะไรไป? เป็นหวัดหรือไง?"
เฉินเสี่ยวเฟยรีบส่ายหน้า "ไม่ ๆ ๆ พี่ฉินรีบไปเถอะ พวกเรารอพี่อยู่นะ!"
ฉินลั่วก็ยักไหล่ พาสวี่ตัวตัวไปตรวจพลังพิเศษ
พอพวกเขาสองคนทำเสร็จ
กลับมาที่ห้องประชุม ศาสตราจารย์จี้ก็โบกมือเรียกพวกเขาสองคน "เอารายงานมาให้ฉันดูหน่อย"
ฉินลั่วก็ยื่นให้ "เป็นอะไรกัน? บรรยากาศหดหู่แบบนี้?"
หวังเวยหู่ก็รู้สึกเก้อเขิน "ศาสตราจารย์จี้บอกว่าตอนนี้แก่นกลายพันธุ์ที่เหมาะสมหายากเกินไป"
ดังนั้นครั้งนี้เลยไม่ได้ขอมา แก่นที่ควรจะจับคู่ได้ก็มีน้อยอยู่แล้ว ยิ่งแก่นกลายพันธุ์ยิ่งมีประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ยิ่งแย่งกันยาก
ศาสตราจารย์จี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้ "แก่นระดับสูงแบบนั้นหายากจริง ๆ แล้วก็พวกเธอคุณสมบัติของทีมดีจริง ๆ ความเร็วในการหลอมรวมยากระตุ้นเร็วกว่าคนทั่วไปมาก ได้ยินว่าพวกเธอควบคุมการเลียนแบบของตัวเองได้แล้ว?"
ฉินลั่วพยักหน้า "ได้จริง ๆ พอฉีดยากระตุ้นรอบแรกเสร็จก็เรียนรู้เองอัตโนมัติ"
ศาสตราจารย์จี้อดตื่นเต้นไม่ได้ "ยีนของพวกเธอสี่คนกับแก่นกลายพันธุ์เข้ากันสุด ๆ! หลอมรวมก็เลยเร็ว แล้วก็เข้าใจได้เร็วด้วย เป็นเด็กฉลาดทั้งนั้น เสียดาย ครั้งนี้ขอให้พวกเธอไม่ได้"