ตู้ชุนเจียงอธิบายให้สวี่ตัวตัวฟังเองว่า ของสิ่งนี้ไม่ได้แปลกอะไร
สำนักงานใหญ่ ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้บอกใคร
สวี่ตัวตัวพอใจในความอยากรู้แล้ว ก็พยักหน้าขอบคุณ แล้วก็ดึงสุนัขใหญ่ขึ้นมาหนึ่งที "องุ่น"
ฉินลั่วเข้าใจได้ในทันที เขาทำเสียงเหอะ แล้วหยิบจากการ์ดมิติออกมาหนึ่งกำ สามห้าเม็ดก็มากพอแล้ว หนึ่งเม็ดมีขนาดเท่าฝ่ามือ "ให้นาย"
สวี่ตัวตัวรับไปแล้ววางบนโต๊ะทำงาน
ตู้ชุนเจียงแทบจะปลาบปลื้มใจ "ที่รัก ลูกรัก เธอเป็นนางฟ้าตัวน้อยหรือเปล่าเนี่ย?"
เธอซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
สวี่ตัวตัวตกใจเล็กน้อย แล้วบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ "ฉันยังมีอีกเยอะ"
ฉินลั่ว: ??
เอาล่ะ ตอนนี้ซอมบี้ตัวน้อยสวี่ตัวตัวถือว่าของของตัวเองเป็นของเธอไปแล้ว!
ดีมาก ดีมาก
ตู้ชุนเจียงพยักหน้า "โอ้ ที่รัก เธอช่างงามและมีน้ำใจจริงๆ ตุ๊ๆ ชุดโลลิต้าสีเงินชุดนี้กับผมขาวของเธอช่างงดงามสุดๆ!"
สวี่ตัวตัวก้มลงดู ชุดนี้ของเธอไม่สกปรก แต่ก็ใส่มาสิบกว่าวันแล้ว สะอาดจริงๆ แต่เธอก็รู้สึกเขินๆ
ตามนิสัยของมนุษย์ เสื้อผ้าควรเปลี่ยนและซักบ่อยๆ แต่ตอนนี้อากาศเลวร้ายก็ทำอะไรไม่ได้
คุยเล่นก็คุยเล่นไป
ตอนที่ฉินลั่วจะพาสวี่ตัวตัวออกไป ตู้ชุนเจียงก็ยังพูดออกมาอย่างจริงจัง "ลำบากแล้วนะ! ฐานที่มั่นมีพวกเธอก็ดีจริงๆ ถ้าไม่มีทีมรบ วัสดุของฐานที่มั่นเราคงเป็นปัญหาใหญ่"
ฉินลั่วได้ยินแล้วก็ไม่หันกลับไป แค่โบกมือ "เธอก็มาแนวนี้ด้วยเหรอ? ไปล่ะ"