สวี่ตัวตัวเล่นอินเทอร์เน็ตอย่างเมามัน ตั้งแต่ยุคสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้นอินเทอร์เน็ตก็ขาดการเชื่อมต่อ เธอไม่เคยได้เล่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แบบนี้นานขนาดนี้มาก่อน เธอดูโพสต์ไปเรื่อยๆ ทีละโพสต์
สุดท้ายก็เพิ่งสังเกตว่าข้างนอกท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอนั่งยองๆ ถูพื้นเล่นแท็บเล็ตมานานแค่ไหน เพราะเป็นซอมบี้เลยไม่รู้สึกเมื่อยขา ถ้าเป็นคนธรรมดาคงขาชาไปแล้ว ตอนนี้เธอถึงได้ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซ
ก้มลงมองชุดนอนของตัวเองที่เปื้อนเลือดแห้งกรัง แข็งเป็นกระดาน เธอหันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที
ค่อยๆ ปรับอุณหภูมิเครื่องทำน้ำอุ่นอย่างระมัดระวัง กันไม่ให้ตัวเองสุก
ต้องขอบคุณแก่นกลายพันธุ์ของราชาลิงแก่ตัวนั้น ที่ทำให้เธอกลับมาควบคุมร่างกายได้ ไม่เช่นนั้นคงได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้นที่ขยับตัวได้คล่องแคล่ว แย่ชะมัด
สวี่ตัวตัวชำระล้างร่างกายตัวเองอย่างระมัดระวัง หยิบของใช้ในห้องน้ำออกมาจากมิติลูกบาศก์ ล้างตัวเองจนกลายเป็นซอมบี้ตัวน้อยหอมฟุ้ง
จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนออกมา เปลี่ยนเป็นชุดนอนอีกชุดที่นุ่มสบาย
ส่วนชุดนอนที่เปลี่ยนแล้วเธอก็แช่ไว้ในอ่างล้างหน้า พยายามซักมัน สมองของเธอบางครั้งมักจะติดขัดคิดอะไรไม่ออกง่ายๆ
ถ้าเป็นสวี่ตัวตัวที่มีความคิดปกติ ตอนนี้คงรังเกียจจนโยนมันลงถังขยะไปแล้ว แต่สวี่ตัวตัวซอมบี้ตัวน้อยมีสัญชาตญาณการประหยัดมากกว่าเหตุผล สมองเลยยังคิดไม่ตก เผลอแช่มันลงในน้ำโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่ฉินลั่วและเฉินเสี่ยวเฟยเคาะประตูบ้านของสวี่ตัวตัว เธอยังคงซักผ้าอยู่ เธอเลยวิ่งไปเปิดประตูด้วยมือที่เต็มไปด้วยฟอง
"หัวหน้าหมู่ตัวน้อย ดูสิว่าพวกเรานำของดีอะไรมาให้! เอ่อ จริงๆ แล้วคือพวกเราแลกของบางอย่างมาให้เธอ... หืม?? เธอกำลังทำอะไรอยู่?"