สวี่ตัวตัวคิดได้แล้วก็ไม่ใส่ใจอะไรเลย ถึงแม้เธอจะกลัวว่าเขาจะฆ่าเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าตราบใดที่เธอยังไม่เสียสติ เขาจะไม่ลงมือกับเธอ
หากวันหนึ่งเธอเสียสติไปจริง ๆ งั้นเธอก็ไม่ใช่เธออีกต่อไป
เป็นเพียงซากเดินได้เท่านั้น
ถ้าแบบนั้นถูกเขาฆ่าก็ให้มันถูกฆ่าเถอะ อีกอย่างจะเรียกว่าความผูกพันแบบลูกเป็ดแรกเกิด หรือจะเป็นเพราะความเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่า ตอนที่เธอกลายเป็นซอมบี้ คนแรกที่เธอเห็นก็คือเขา ถ้าเขาเป็นคนแบบที่ฆ่าผิดอย่าฆ่าผิด กระสุนนัดแรก "ปัง!" เธอก็ตายแล้ว
จะมีเรื่องให้ต้องกังวลมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?
สวี่ตัวตัวเชื่อว่าเขาจะไม่ฆ่าเธอโดยไม่มีเหตุผล เธอเลยไม่เก้ ๆ กัง ๆ อีกต่อไป อยากจะตามเขาไปด้วย
ศูนย์วิจัยน่ะเธอไม่ชอบจริง ๆ
แสงไฟโทนเย็น ๆ แบบนี้ กับเหล่านักวิจัยชุดกาวน์ที่เดินกันอย่างเร่งรีบ
มันทำให้รู้สึกเหมือนนาทีถัดไปเธอจะถูกมัดไว้บนโต๊ะผ่าตัดแล้วแล่เป็นชิ้น ๆ
สวี่ตัวตัวยอมออกไปสู้ข้างนอก เก็บเสบียง ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ มากกว่า
แบบนั้นมีความหมายกับเธอมากกว่า
ออกจากสถาบันวิจัยมา พวกเขาก็ขึ้นรถไฟใต้ดินพิเศษอีกครั้งเพื่อไปยังจุดหมาย สุดท้ายก็มาถึงหน้าชุมชนใหม่ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ฉินลั่วพาเธอโบกสายรัดข้อมือผ่านเข้าชุมชนไปตลอดทาง แล้วมาถึงตึก A ซึ่งบังเอิญมาก ชุมชนที่สวี่ตัวตัวเคยอยู่ก่อนหน้านี้ก็เป็นตึก A เช่นกัน
"ตรงหน้าเป็นตึกศูนย์กิจกรรม ชั้นหนึ่งเป็นโรงอาหาร ชั้นสองเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต ชั้นสามเป็นร้านค้าต่าง ๆ ชั้นสี่เป็นโรงหนังกับฟิตเนส"