ไป๋ซู่กลับว่า "มีขนมปังกินก็ดีแค่ไหนแล้ว อย่าเรื่องมาก"
พูดพลางก็ทำหน้าตาเจ็บใจ ก่อนจะหยิบโถพริกแก้วหนึ่งออกมาจากการ์ดเก็บของส่วนตัว
เฉินเสี่ยวเฟยคว้าไปทันที "ผมรู้ว่าเสี่ยวไป๋ใจดีที่สุด"
ปากหวานแต่มือหนัก ตักพริกออกมาเต็มช้อนใหญ่แทบจะทำให้ไป๋ซู่คลุ้มคลั่ง "ไอ้เวร! นี่โถสุดท้ายแล้วนะ อย่าตักเยอะสิวะ!!"
หวังเวยหู่หน้าตาเอาจริงเอาจังขนาดนั้น แต่ก็แอบตักพริกเต็มช้อนได้ตอนที่ไป๋ซู่กำลังทะนุถนอมของ
สามคนนี้ตอนออกปฏิบัติการช่วยเหลือพึ่งพาได้แค่ไหน ตอนอยู่ส่วนตัวก็ไร้สาระได้ขนาดนั้น
เกือบจะทะเลาะกันยกใหญ่เพราะพริกแก้วหนึ่งโถ สุดท้ายสวี่ตัวตัวก็ยื่นข้าวกล่องสี่กล่องออกมาเงียบ ๆ ซึ่งเป็นเธอที่สำรองไว้กินเอง
แล้วทั้งสามคนก็ชะงัก จ้องข้าวกล่องสี่กล่องนั้นไม่วางตา
สวี่ตัวตัวใช้กล่องพลาสติกใสใส่ ข้าวสวย+กับข้าวสามอย่าง
ทั้งสี่กล่องเป็นเมนูเดียวกันทั้งหมด หมูเส้นผัดซอสเผ็ด ผักกระเฉดผัดกระเทียม ไก่ตุ๋นเหล้าจีน
จากนั้นก็หยิบซุปมะเขือเทศไข่สี่กระป๋องออกมา เห็นพวกเขายังไม่ขยับ ก็เปิดฝากล่องข้าวออก กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมา หอมจนทั้งสามคนกลืนน้ำลายพร้อมเพรียงกัน
"ให้ตายเถอะ ฉันฝันไปหรือเปล่า หัวหน้าหมวดเล็ก เธอเป็นโดเรม่อนตัวเป็น ๆ หรือไง?"
"ช่วยด้วย ฉันไม่ได้กินข้าวปกติมานานแค่ไหนแล้ว นี่มันไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ใช่ไหม?"
"ขอบคุณหัวหน้าหมวดเล็ก หัวหน้าหมวดเล็กเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก ไม่สิ เป็นซอมบี้ที่ดีที่สุดต่างหาก!!"