สวี่ตัวตัวยังไม่ทันตอบ ก็มีอะไรบางอย่างถูกโยนใส่ในอ้อมแขนของเธอ เธออุ้มไว้ในมือ ยังรู้สึกงง ๆ แก่นกลายพันธุ์ในมือสัมผัสเย็นเฉียบ
ส่วนฉินลั่วฝั่งนั้นกำลังถูกเฉินเสี่ยวเฟยและไป๋ซู่รุมถาม เขาตอบว่า "ก็แค่แก่นกลายพันธุ์ระดับต่ำสุด ให้เธอกินไปเถอะ แล้วคุณค่าของเธอจะไม่เท่ากับแก่นระดับหนึ่งหรือไง สำนักงานใหญ่ จะถามอะไรฉันรับผิดชอบเอง"
ในเมื่อหัวหน้าทีมรับปากจะรับผิดชอบ ทั้งสองคนก็เชื่อฟังเขา เชื่อว่าเขาจัดการได้แน่นอน
แต่หวังเวยหู่ไม่รู้เรื่องนี้สิ!
เขาไม่ได้ร่วมฉากเก็บกระป๋อง และไม่เห็นตอนที่สวี่ตัวตัวเอาข้าวต้มมา
หวังเวยหู่เพิ่งจะอ้าปากจะถามอะไรบางอย่าง เสียงเขาก็ดังมาก รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คน ถูกเฉินเสี่ยวเฟยสายตาไวเห็นเข้า จึงรีบวิ่งมาดึงเขาไปที่มุมหนึ่ง อธิบายให้ฟังจนจบ เขาก็เบิกตากว้าง หน้าไม่อยากเชื่อสุด ๆ!
ซอมบี้เพื่อนเก่าสมัยเรียนคนนี้มีพลังพิเศษด้วยงั้นเหรอ? ยังเป็นสายมิติที่หายากอีก?
มันกินแก่นกลายพันธุ์ได้อีกเหรอ?
หวังเวยหู่ถึงกับตะลึงไปเลย
วุ่นวายกันอยู่แบบนี้ ฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว กลางวันเดินทางจะปลอดภัยกว่า
ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บของเตรียมตัวออกเดินทางได้เลย
ถ้าโชคดีก็ไปถึงฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตก่อนพระอาทิตย์ตก ที่จริงก็ไม่ไกลเท่าไหร่
ก็อยู่ที่เมือง H ซึ่งอยู่ถัดไปนี่เอง
น่าเสียดายที่เมือง K ทั้งเมืองกลายเป็นเขตยึดครองโดยสมบูรณ์ไปแล้ว อยู่ไม่ได้อีกต่อไป
วันนี้ถึงจะไม่มีแดด
แต่ก็สว่าง
รถแล่นไปตลอดทาง เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ส่วนใหญ่เป็นร่องรอยจากการปราบซอมบี้ บางที่ดูก็รู้ว่าผ่านสมรภูมิอันโหดร้ายมา