เฉินเสี่ยวเฟยกลับขึ้นรถตามไปด้วย เห็นฉินลั่วกับหวังเวยหู่ไม่เข้าข้างตัวเอง ก็หันไปหาสวี่ตัวตัวเพื่อหาคำปลอบใจ "หัวหน้าหน่วยน้อยดูพวกเขาสิ พวกเขารังแกฉันกันหมดเลย! ไม่ fair เลยสักนิด!"
ไป๋ซู่โต้กลับ "เธอสงสัยว่าฉันจะหักหลังเพื่อนร่วมทีม เธอก็แกล้งฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
เฉินเสี่ยวเฟยยอมรับผิดทันทีอย่างว่านอนสอนง่าย "ขอโทษที ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ฮืออ"
ไป๋ซู่สูดจมูกเหอะอย่างเย็นชา
เฉินเสี่ยวเฟยกลัวว่าเขาจะโกรธจริง ๆ เลยต้องลดตัวลงไปง้อ
แต่ไป๋ซู่ก้มหน้าก้มตาเขียนรายงาน
ไม่สนใจเขา
หวังเวยหู่ตั้งใจจะขับรถไปที่ตึกพักผ่อนก่อน แล้วค่อยเก็บรถเมื่อไปถึง
รถเคลื่อนตัวอีกครั้ง
ฉินลั่วก้มหน้ามองซอมบี้ตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักของตัวเอง ไม่มีความสำนึกเลยสักนิด เขาได้แต่ถอยหลังเล็กน้อย ถอนหายใจแล้วแกล้งนาง "เธอชอบเกาะฉันอยู่แบบนี้ใช่ไหม? เมื่อกี้ยังมาซุกฉัน แล้วเธอเป็นหมาน้อยหรือแมวน้อยกันแน่? วันนี้ผมเธอก็ขาวขึ้นอีกแล้ว อย่าหวังว่าจะได้ร้องไห้ให้ฉันปลอบอีกนะเมื่อคืนใครเก็บของกันหืม?"
ไม่รู้จักประมาณตนเลย
เป็นผู้มีพลังพิเศษด้านมิติที่เอาตัวเองแน่นจนสลบ เขาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
แย่แล้ว
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านางน่ารัก
ฉินลั่วรีบปิดปากยิ้ม ทำหน้ายากเข้มสอนซอมบี้ตัวน้อย
สวี่ตัวตัวห่มผ้าห่มอยู่ ตอนเมื่อคืนอีกฝ่ายห่อตัวนางเป็นซอมบี้หนอนผีเสื้อจนแกะไม่ออก นางก็ไม่ว่าอะไร โดนดุอยู่ยังแหงนหน้ามองบนหัวเขา
ฉินสุนัขใหญ่โดนมองจนขนลุก ทนไม่ไหวต้องยกมือขึ้นลูบหัว "อย่ามองสิ ฉันก็ไม่ได้แปลงร่างอะไรนี่? วันนี้สวี่ตัวตัวเธออายุเท่าไหร่แล้ว?"