ทีม 3A นอนหลับยาวจนกระทั่งสำนักงานใหญ่ ส่งคนมา เมื่อสำนักงานใหญ่ ได้รับข่าว ก็ส่งคนมาทำการส่งมอบทันที ตั้งแต่เช้าพวกเขาก็วุ่นวายกันเป็นบ้าเป็นหลัง คนที่ต้องสอบปากคำก็สอบปากคำ คนที่ต้องขังก็ขัง
จนกระทั่งทีม 3A ตื่นขึ้นมา ก็เห็นคนหลายคนยืนรออยู่หน้ารถ
เฉินเสี่ยวเฟยลืมตาขึ้นก็ตกใจแทบกระโดด "ให้ตายสิ! ถ้าไม่ได้รถคันนี้มองไม่เห็นข้างในตอนกลางวัน ท่าทางการนอนของพวกเราเนี่ยติดเทรนด์ฟอรัมไปแล้ว!"
เห็นได้ว่าภายในรถพวกเขานอนกันคนละทิศละทาง ระเกะระกะไปหมด
ฉินลั่วกอดซอมบี้ตัวน้อยนอนอยู่บนเบาะแถวหลัง สวี่ตัวตัวนอนทับอยู่บนตัวเขา เห็นเพียงผมสีขาวหัวหนึ่ง พวกเขาสองคนไม่มีท่าทีขยับเขยื้อนอะไรเลย
ยังคงนอนหลับกรนอยู่
หวังเวยหู่นั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับ กอดอก เงยหน้านอนกรนตุ่ย ๆ
ไป๋ซู่นั่งอยู่แถวกลางฝั่งซ้าย นอนเอนไปเอนมา ขาข้างหนึ่งยังพาดอยู่บนขาของเฉินเสี่ยวเฟย
เฉินเสี่ยวเฟยรีบเช็ดน้ำลาย แล้วเขย่าตัวไป๋ซู่ "อย่านอนแล้ว อย่านอนแล้ว! รีบลุกขึ้นเร็ว! สำนักงานใหญ่ ส่งคนมา! ยืนรออยู่ที่หน้ารถเราตั้งหลายคน!"
ไป๋ซู่ยังมึน ๆ ลืมตาครึ่งหนึ่งแล้วคลำหาแว่นตาไปทั่ว สุดท้ายก็ไปเจอใต้เบาะนั่ง
เฉินเสี่ยวเฟยพูดอย่างจนใจ "ตอนนี้นายก็ไม่สายตาสั้น แล้วยังหาถึงแว่นตาทุกวันอีก"
ไป๋ซู่พอได้ยินก็ถีบเขาทันที "ครั้งหน้าไม่ต้องคิดว่าเราจะแบกนายอีก"
เฉินเสี่ยวเฟยเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาทันที "ก็ใช่สิ เราเรียกพ่อเพื่อแลกมานี่นา เรื่องครั้งหน้าค่อยว่ากันใหม่ ข้างนอกสำนักงานใหญ่ ส่งคนมา นายก็รู้ว่าเราไม่ถนัดเรื่องแบบนี้ รีบออกไปจัดการหน่อยเถอะ"
เหล่าหวังหลับจริงจังเหมือนหมูไปแล้ว คงเรียกไม่ตื่นในเร็ว ๆ นี้แน่