เหมียวเหมียวถามไปหลายคำถามติดกัน แล้วก็พบว่าทั้งทีม 3A รวมถึงสวี่ตัวตัวซอมบี้ตัวน้อยคนนั้นมีสภาพจิตใจดีผิดปกติจริง ๆ
มองโลกในแง่ดีเหลือเกิน
"เอาล่ะ ๆ รบกวนพวกคุณแล้ว งานของฉันเสร็จเรียบร้อย"
เหมียวเหมียวบอกว่าจะกลับ
ทีม 3A ทั้งทีมชวนให้อยู่กินข้าว
"ลำบากแล้ว จะรีบไปไหนล่ะ ถ้าไม่รีบก็อยู่กินข้าวง่าย ๆ สักมื้อก่อนไหม?"
"มากันแล้ว อย่ามัวเกรงใจ กินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ"
"ใช่ ๆ ของก็มีพร้อมอยู่แล้ว"
"ของเยอะแยะ อย่าเกรงใจเลย"
ทีม 3A แสดงธรรมเนียมการเกรงใจของชาติแห่งการเพาะปลูกได้อย่างสุดยอด เยี่ยมยอดมาก
ขนาดผู้ใหญ่เห็นยังต้องชมเปราะ
"อื้ม ๆ"
สวี่ตัวตัวก็พยักหน้าด้วย สาเหตุหลักคือคุณหนูแมวเหมียวคนนี้กลืนน้ำลายตลอดทั้งทางจริง ๆ น่าสงสารจริง ๆ
เหมียวเหมียวรีบปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไม่ล่ะ ๆ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอให้พวกคุณ 3A มีความสุขแบบนี้ตลอดไปนะ"
พูดจบก็วิ่งหนีไปเลย
หวังเวยหู่ไปส่งเธอ สุดท้ายก็กลับมาด้วยความงง "คำอวยพรของเธอทำไมฟังดูแปลก ๆ ยังไงไม่รู้"
เฉินเสี่ยวเฟยหัวเราะคิกคัก "รู้สึกว่าความสุขใช้กับครอบครัวไม่ใช่เหรอ? แล้วก็มีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตากันอะไรแบบนั้น ฮ่า ๆ ๆ"
ไป๋ซู่คลึงแป้งทำซาลาเปาอย่างคล่องแคล่ว เขาเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบถึงขั้นจีบซาลาเปาทุกลูกต้องเหมือนกัน พอได้ยินก็พูดว่า "มีอะไรผิดปกติล่ะ? พวกเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันเหรอ?"
คำพูดของเขาปกติดี
แต่กลับทำให้คนฟังซึ้งใจแปลก ๆ
หวังเวยหู่และเฉินเสี่ยวเฟยอดไม่ได้ที่จะหันไปมองไป๋ซู่ สีหน้าเริ่มซาบซึ้ง