ค่ำคืนนี้คงไม่มีใครหลับได้เป็นปกติ แผ่นดินสั่นไหวเป็นระยะ เสียงดังมหาศาลจากด้านนอก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังไม่หยุด ทุกคนตึงเครียดกันมาก
สมาชิกทั้งหมดของกลุ่ม 3A กลับมาที่บ้านของฉินลั่ว
ทุกคนยังคงสะสมเสบียงต่อ แต่ระหว่างที่สะสมก็เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านนอกเป็นระยะ
"ตอนนี้มีดาวตกตกลงมา รู้สึกแย่มากเลยนะ ถ้าดาวตกตกบ่อยแบบนี้ ออกภารกิจก็อันตรายมาก เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?"
เฉินเสี่ยวเฟยตั้งหน้าตั้งตาห่อซาลาเปา ขยันมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ
บางครั้งก็มีเศษหินเล็กๆ กระเด็นมากระทบหน้าต่าง เสียงเหมือนลูกเห็บตก แต่ดังกว่าลูกเห็บหน่อย
ไป๋ซู่กลับนิ่งสงบมาก "ยุคสิ้นโลกแบบไหนจะไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น? ไม่มีดาวตกจะเรียกว่าวันสิ้นโลกได้ยังไง?"
เฉินเสี่ยวเฟยตกใจ พูดติดอ่างว่า "เหล่าหวัง นายดูเขาสิ! ถึงดาวตกจะเป็นของคู่กับยุคสิ้นโลก แต่แต่แต่ไม่มีก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?"
ไป๋ซู่ยักไหล่ "นายเปลี่ยนความจริงที่เกิดขึ้นแล้วได้เหรอ? ดาวตกไม่มาก็มาแล้ว"
เฉินเสี่ยวเฟยเป็นครั้งแรกที่ห่อเหี่ยวใจ "ก็จริงนะ แล้วทำไงดีเนี่ย?"
ไป๋ซู่พูด "ก็ไม่ต้องทำอะไร แช่เย็นไว้"
เฉินเสี่ยวเฟยกลอกตา ขยับไปใกล้หวังเวยหู่ เอาหัวโขกแขนที่แข็งแรงของเขาไปสองที "ไป๋ซู่น่ารำคาญชะมัด ยังเหล่าหวังนายดีที่สุด"
หวังเวยหู่พูดอย่างจนใจ "ถ้าพวกนายสองคนเวลาอยู่กับคนอื่นมีวุฒิภาวะสักครึ่งหนึ่งของเวลาอยู่ด้วยกันฉันก็พอใจแล้ว"
เฉินเสี่ยวเฟยก็พูด "ก็ไม่! ก็ไม่!"